Friday, November 27, 2020

Η αφαίμαξη ως αντίληψη και ως ιατρική πρακτική ταλαιπώρησε την ανθρωπότητα επί πολλούς αιώνες


Για όσους αναρωτώνται καλοπροαίρετα, "πώς είναι δυνατόν τόσοι επιστήμονες να κάνουν λάθος για τον κορωνοϊό;", ας διαβάσουν αυτό το σύντομο άρθρο στην wikipedia, σχετικώς με την ιστορία της αφαιμάξεως, ως κυρίαρχης και ορθόδοξης ιατρικής πρακτικής, επί πολλούς αιώνες. 

Κακώς λέγεται από κάποιους ότι ήταν αποκλειστικώς μεσαιωνική πρακτική. 

Κυκλοφορούσαν ιατρικά πανεπιστημιακά εγχειρίδια μέχρι το 1923, στα οποία η αφαίμαξη εθεωρείτο ως επιστημονικώς ορθή και αναγκαία: 

Bloodletting persisted into the 20th century and was recommended in the 1923 edition of the textbook The Principles and Practice of Medicine. The textbook was originally written by Sir William Osler and continued to be published in new editions under new authors following Osler's death in 1919. 

Εις εκ των συγγραφέων του εγχειριδίου, ο Sir William Osler, ήταν συνιδρυτής του διάσημου νοσοκομείου John Hopkins στο Maryland των ΗΠΑ, και καθηγητής ιατρικής. 

Σήμερα, η αφαίμαξη θεωρείται ψευδοεπιστήμη. Αλλά η συγκεκριμένη ψευδοεπιστήμη ταλαιπώρησε την ανθρωπότητα πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια. Υπάρχει ως αντίληψη από τα χρόνια του Ιπποκράτους.


  1. Ιφικράτη, στο ερώτημα "πώς είναι δυνατόν τόσοι επιστήμονες να κάνουν λάθος για τον κορωνοϊό;" είχες "απαντήσει" και με το άρθρο σου για την απάτη της γρίπης των χοίρων του 1976

    1. By Marcello Ferrada de Noli, Swedish professor emeritus of public health sciences esp. epidemiology, former Research Fellow at Harvard Medical School.
      It’s worth bearing in mind that the primary goal of western pharmaceutical corporations is not to serve public health, but maximising the profits of the company.
      The AstraZeneca program works out an adenovirus, chimpanzee-originated, whose DNA genetic payload has been detached, then replaced with a DNA to produce the SARS-CoV-2 virus protein. There have been suggestions in the scientific community that the first shot may hamper the immunity capability.
      During the clinical trials, there were issues which – to the best of my knowledge – have not been fully clarified. For example, in the preclinical phase, where rhesus macaque monkeys were used, it was not shown that sufficient protection against infections was provided. In the combined 2 and 3 trials, blood monitoring was recorded in one out of ten of participants: in 46 percent of these a transient decrease of the white blood cells (neutrophils) was observed. And most concerning was a case, possibly two, of transverse myelitis, inflammation of the spinal cord.