Η Κινεζική ηγεσία υποφέρει από χάσμα αντιληπτικής ταχύτητος - Οι ΗΠΑ εφαρμόζουν εναντίον της Κίνας στρατιωτικό δόγμα αρνήσεως προσβάσεως σε αγορές και πρώτες ύλες σε παγκόσμιο επίπεδο

 

Εάν η Κίνα θέλει να πάρει εκδίκηση για τον αιώνα της ταπεινώσεως, αν θέλει να καταστεί πρώτη δύναμη στον κόσμο υποσκελίζουσα τις ΗΠΑ, πρέπει τώρα, χωρίς καθυστέρηση να ανακοινώσει ότι κάθε επίθεση εναντίον του Ιράν θα αποτελεί κήρυξη πολέμου κατά της Κίνας.

Μόνον έτσι αποδεικνύουν την αξία τους οι υπερδυνάμεις. Αλλιώς, η Κίνα θα παραμείνει στην σκιά της Δυτικής συμμαχίας ως ουραγός των εξελίξεων, και ως μελλοντικός στόχος για διαμελισμό.

Σήμερα η επιρροή της Κίνας στο εξωτερικό βασίζεται στην οικονομική παρουσία και την πολιτική συνεργασία, και όχι σε στρατιωτικές συμμαχίες.

Μια τέτοια προσέγγιση την ευνόησε σε περιόδους σχετικής ειρήνης. Αλλά υπό συνθήκες οξείας αντιπαλότητος μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, αποκαλύπτει μια κρίσιμη αδυναμία: όταν οι ΗΠΑ επιλέξουν την ωμή ισχύ, η Κίνα δεν είναι σε θέση να προσφέρει συγκρίσιμη υποστήριξη ασφαλείας στους εταίρους της.

Ο πόλεμος στο Ιράν απεκάλυψε αυτό που γράφουμε τόσον καιρό για την σχετικώς ανέξοδη άνοδο της Κίνας. Όσο πιο εκτεταμένα τα υπερπόντια οικονομικά της συμφέροντά, τόσο πιο ευάλωτα είναι στις στρατιωτικές πιέσεις από τις ΗΠΑ.

Η προστασία των διεθνών Κινεζικών συμφερόντων απαιτεί αξιόπιστη σκληρή ισχύ. Η Κίνα δεν χρειάζεται να καθρεφτίσει τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ ανά τον κόσμο. Αλλά αν θέλει να μην βρεθεί περικυκλωμένη από εχθρούς, πρέπει να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι η συνεργασία με την Κίνα δεν αφήνει τους εταίρους της σε κενό ασφαλείας. Ούτε ότι στην πρώτη στρατιωτική απειλή από τις ΗΠΑ, η συνεργασία θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος.

Εάν οι ΗΠΑ θέλουν να καταστρέψουν τους εξωτερικούς πυλώνες ασφαλείας και συνεργασίας της Κίνας, θα πρέπει να πληρώσουν υψηλότατο στρατιωτικό τίμημα. Αλλιώς οι διμερείς εμπορικές συμφωνίες με την Κίνα θα τελούν μονίμως υπό αμφιβολία. Θα είναι προσωρινές και υπό αμερικανική έγκριση.

Στο παρελθόν η Κίνα ωφελήθηκε πολύ από ένα διεθνές περιβάλλον ασφαλείας το οποίο οικοδόμησαν οι ΗΠΑ, αποφεύγοντας το κόστος και τις εμπλοκές που δημιουργεί η παροχή διεθνούς προστασίας σε άλλα κράτη.

Αυτή η στάση είχε πλεονεκτήματα. Παρείχε στην Κίνα διπλωματική ευελιξία. Μείωσε τους κινδύνους στρατιωτικής υπερεπεκτάσεως. Της επέτρεψε να διατηρεί σχέσεις με αντίπαλα στρατόπεδα ταυτοχρόνως. Της επέτρεψε να επικεντρωθεί στην βιομηχανική ανάπτυξη, στην διείσδυση των διεθνών αγορών, και στον έλεγχο σημαντικών πρώτων υλών.

Αλλά αυτή η εποχή τελείωσε. Η Κίνα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικώς σε ειρηνικό περιβάλλον. Όταν ξεσπάσει πόλεμος όπου απαιτείται προβολή ισχύος, οι περιφερειακοί κρατικοί δρώντες στρέφονται στην Ουάσινγκτον και όχι στο Πεκίνο.

Η επικρατούσα στρατηγική αντίληψη της Κίνας έχει ως εξής: Στρατηγική επιρροή, αλλά χωρίς οικοδόμηση αμυντικών συμμαχιών. Εμπορική εμβέλεια, αλλά χωρίς αυτόματες υποχρεώσεις ασφαλείας. Διπλωματική επιρροή, αλλά χωρίς μόνιμη στρατιωτική έκθεση σε κινδύνους.

Αυτό το μοντέλο λειτούργησε καλώς για περίπου τρείς δεκαετίες. Τώρα κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Το στρατηγικό σχέδιο που ακολουθεί ο Λευκός Οίκος βασίζεται στην άρνηση προσβάσεως της Κίνας σε διεθνείς αγορές και σπάνιες πρώτες ύλες.

Η Κινεζική ηγεσία αποδεικνύει ότι υποφέρει από χάσμα αντιληπτικής ταχύτητος. Συνεχίζει να συμπεριφέρεται απέναντι στις ΗΠΑ στηριζομένη στα παλαιά δεδομένα. Διαπραγματεύσεις, κάποιες κυρώσεις, και σε λίγο όλα θα είναι μέλι-γάλα. Οι Κινέζοι ηγέτες συμπεριφέρονται όπως οι Ιρανοί μέχρι πριν τον πρόσφατο πόλεμο. Νόμιζαν ότι με διαπραγματεύσεις και κάποιες κυρώσεις, θα καταφέρουν να συνεχίσουν την πολιτική που εφήρμοζαν τις τελευταίες τέσσερεις δεκαετίες. Απεδείχθη ότι έκαναν μέγα λάθος. Το ίδιο ασύγγνωστο λάθος διαπράττουν οι Κινέζοι ηγέτες.

Οι ΗΠΑ ξεκάθαρα εφαρμόζουν άρνηση προσβάσεως σε αγορές και πρώτες ύλες, ως επίσημο, επιθετικό, στρατιωτικό δόγμα.

Δεν θα εκπλησσόμουν αν ο Τράμπ διέταζε την διεξαγωγή μαύρων επιχειρήσεων στην Αφρική και στην Ασία προκειμένου να ξηλώσει όλες τις Κινεζικές επενδύσεις που έχουν γίνει στις δύο ηπείρους. Είτε για την απόκτηση σπανίων γαιών, είτε για το ξήλωμα του κινεζικού γεωπολιτικού προγράμματος Belt and Road Initiative.

Η ουδέτερη έως κατευναστική στάση της Κίνας στον πόλεμο κατά του Ιράν, δεν υποκρύπτει κάποια υψηλή στρατηγική. Αποδεικνύει ότι υπάρχει χάσμα αντιληπτικής ταχύτητος στην Κινζική ηγεσία. Πιστεύει ότι με κάποιες παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις και ανταλλάγματα θα βρεί μία αποδεκτή λύση με τις ΗΠΑ. Έτσι νόμιζε και η Ιρανική ηγεσία...