Τί θα έπραττε η Ελλάδα αν ήταν στην θέση του Ιράν πολεμώντας απέναντι σε ισχυρότερο εχθρό; – Χρειαζόμαστε υπουργείο μη-στρατιωτικών πολεμικών επιχειρήσεων

 

Το σιιτικό Ιράν είχε αρκετά χρόνια στην διάθεσή του για να αναπτύξει μία στρατηγική μη-στρατιωτικών αλλά πολεμικών πληγμάτων στα πολλαπλά σημεία συμφορήσεως των εχθρικών συστημάτων. Δεν το έπραξε διότι η ηγεσία του έχει εγκλωβιστεί σε λανθασμένες σιωπηρές παραδοχές και προσδοκίες.

Όπως γίνεται στα πολεμικά παιχνίδια προσομοιώσεως, θα τοποθετήσουμε νοερώς την χώρα μας στην θέση του Ιράν για να εξετάσουμε το πώς θα μπορούσαμε να νικήσουμε έναν υπέρτερο εχθρό (ΗΠΑ), πολύ πριν ξεκινήσει η θερμή φάση του πολέμου.

Η ανάλυση που ακολουθεί αποσκοπεί στο να καταδείξει τί θα μπορούσε να πράξει η Ελλάδα αντιμετωπίζουσα υπερτέρους εχθρούς, πλήττοντάς τους προληπτικώς, και μακράν των Ελληνικών συνόρων.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει η Ελλάδα είναι να αλλάξει τελείως το θεωρητικό/στρατηγικό της λογισμικό (υπό το υπάρχον εθνοπροδοτικό καθεστώς δεν πρόκειται να αλλάξει).

Η Ελλάδα μαζί με την αλλαγή καθεστώτος, πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια το υπάρχον πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται, διότι δεν την βοηθά να αντιμετωπίσει κανένα εχθρικό κράτος.

Ο Ελληνικός Λαός πρέπει να αφομοιώσει έννοιες όπως προωθημένη άμυνα, μη-στρατιωτικές πολεμικές επιχειρήσεις, σημεία πνιγμού (choke points), πολεμικός ανταγωνισμός στο πεδίο του χρόνου, στρατηγική διαφθορά, στρατηγική δολιοφθορά, ασύμμετρη προβολή ισχύος, μοναδικό σημείο αστοχίας, και πολλές άλλες.

Θα σταθούμε στα choke points, για να γίνει κατανοητό ότι η παράμετρος του χρόνου είναι πεδίο πολέμου. Η οπλοποίηση του χρόνου στις σύγχρονες στρατιωτικές επιχειρήσεις επικεντρώνεται στις φονικές αλυσίδες και προσφάτως στους φονικούς ιστούς. Δηλαδή το πόσο γρήγορα και συντονισμένα ένα στρατός πλήττει τον εχθρό μέσα από έναν βρόχο αισθητήρων-επικοινωνίας-αποφάσεων-πληγμάτων. Όσο ταχύτερα, τόσο καλύτερα.

Ένας δορυφόρος φωτογραφίζει μία εχθρική αεροπορική βάση, επικοινωνείται η πληροφορία στο κέντρο διοικήσεως, αποφασίζεται πλήγμα, εκτοξεύεται ένας πύραυλος, πλήττεται ο στόχος. Όσο συντομώτερος είναι ο βρόχος, τόσο μεγαλύτερο είναι το στρατηγικό πλεονέκτημα. Υπάρχουν ζητήματα ευστοχίας πληγμάτων, αλλά δεν θα επεκταθούμε προς τα εκεί στην παρούσα ανάλυση.  

Όμως ο πόλεμος στο πεδίο του χρόνου έχει πολλά μονοπάτια όπου ένας κρατικός δρών μπορεί να επιβραδύνει τον βρόχο λήψεως αποφάσεων, και κυρίως την μετακίνηση και οργάνωση του εχθρικού στρατεύματος. Αρκεί να ξεκινήσουμε σιωπηρώς τις μη-στρατιωτικές πολεμικές επιχειρήσεις πολύ πριν ξεσπάσει η θερμή φάση του πολέμου.

Τα choke points (σημεία συμφoρήσεως/συνωστισμού) είναι κρίσιμα σημεία ή ευπάθειες που επιβραδύνουν, διαταράσσουν ή συγκεντρώνουν επαυξημένο κίνδυνο μέσα σε ένα σύστημα. Το σύστημα μπορεί να είναι εμπορικό, κοινωνικό, διοικητικό, στρατιωτικό, οικονομικό,  τεχνολογικό.

Μας ενδιαφέρει να χαρτογραφήσουμε τις δομικές ευπάθειες και τα σημεία συμφορήσεως των εχθρικών αλυσίδων εφοδιασμού, των εχθρικών διαδικασιών προμηθείας εξοπλισμού, και των εχθρικών διοικητικών διαδικασιών.

Επίσης μας ενδιαφέρει να χαρτογραφήσουμε όλα τα οργανωτικά, διοικητικά, και επικοινωνιακά σημεία όπου με ένα πλήγμα, σε ένα συγκεκριμένο σημείο, διαταράσσεται όλο το οικοδόμημα. Πχ το ηλεκτρικό  δίκτυο του εχθρού, ή το δίκτυο υδροδοτήσεως.

Ένα «single point of failure» (μοναδικό σημείο αστοχίας) αναφέρεται σε ένα ευάλωτο στοιχείο ενός συστήματος το οποίο, αν καταστραφεί, μπορεί να προκαλέσει την αποτυχία ολόκληρου του συστήματος. Μπορεί να αποτελέσει στόχο για επιθέσεις αρνήσεως υπηρεσίας (denial-of-service) ή να δημιουργήσει κίνδυνο σε περίπτωση φυσικών καταστροφών.

Η Ελλάδα, αν ευρίσκετο στην θέση του Ιράν, θα έπρεπε να στοχοποιήσει όλα τα σημεία συνωστισμού στις γραμμές εφοδιασμού. Οι γραμμές εφοδιασμού περιλαμβάνουν την προμήθεια πρώτων υλών, την παραγωγή, την μεταφορά, την αποθήκευση, και την διανομή.

Δεν πρέπει να περιμένουμε πότε θα κατασκευαστεί ένα F-35 για να πλήξουμε τον εχθρό με έναν αντιαεροπορικό πύραυλο. Τότε ίσως είναι αργά. Φροντίζουμε πολλά χρόνια πριν, να επέμβουμε στην αλυσίδα παραγωγής εξαρτημάτων του F-35 και να το καθηλώσουμε στο έδαφος.

Εξετάζουμε την συγκέντρωση των προμηθευτών. Υπάρχουν εξαρτήματα που προέρχονται από έναν μόνον προμηθευτή ή από μία περιορισμένη γεωγραφική περιοχή;

Επεμβαίνουμε στην διαδικασία μέσω εταιρειών βιτρίνας ώστε να αποκρύπτεται η ταυτότητά μας, και είτε καθυστερούμε την παραγωγή του εξαρτήματος, είτε δολιοφθείρουμε το εξάρτημα προξενώντας αστοχίες υλικού.

Αν η κατασκευή του οιουδήποτε αεροσκάφους (όχι κατ’ ανάγκην του F-35) εξαρτάται από την παραγωγή ημιαγωγών στην Ταϊβάν, φροντίζουμε να επέμβουμε στην συγκεκριμένη χώρα. Πχ προκαλούμε απεργίες στο εργοστάσιο κατασκευής.

Επεμβαίνουμε σε κρίσιμες υποδομές και τις μοχλεύουμε/μετατρέπουμε σε σημεία συνωστισμού (μεγάλα λιμάνια, ναυπηγο-επισκευαστικές ζώνες, αεροδρόμια, σιδηροδρομικοί κόμβοι). Ένας αποκλεισμός ή μία καθυστέρηση δημιουργεί αλυσιδωτές επιπτώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το Ιράν μόχλευσε τα Στενά του Ορμούζ, αλλά δεν αρκεί για την νίκη στον πόλεμο. Απαιτείται χειραγωγημένος και παρατεταμένος συνωστισμός σε κρίσιμες υποδομές εντός του εδάφους των ΗΠΑ.

Για παράδειγμα, η συντονισμένη έλλειψη οδηγών φορτηγών, η έλλειψη εμπορευματοκιβωτίων, σε συνδυασμό με την διακοπή των υποβρυχίων καλωδίων του ίντερνετ, μπορούν να προξενήσουν σημαντικά προβλήματα στην επιχειρησιακή ετοιμότητα του εχθρού.

Ένα υπουργείο εθνικής αμύνης με ειδικότητα στους μη-στρατιωτικούς πολέμους θα πρέπει να έχει χαρτογραφήσει τα αποθέματα ασφαλείας που χρησιμοποιούν οι βιομηχανίες στις ΗΠΑ, τα συστήματα προμήθειας (just-in-time), μαζί με τα στρατηγικά αποθέματα καυσίμων, τα σπάνια ορυκτά και από πού τα προμηθεύονται, τον χρόνο κατασκευής των εξαρτημάτων, τους χρόνους εκπαιδεύσεως των μηχανικών σε τέτοιες βιομηχανίες, την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητα των συστημάτων μαζικής παραγωγής.

Αφού χαρτογραφηθούν οι σύνδεσμοι αυτού του παραγωγικού κυκλώματος, φροντίζουμε να δολιοφθείρουμε τα μοναδικά σημεία αστοχίας τα οποία προξενούν ασύμμετρη ζημία στον εχθρό.

Απεργοί, κλέφτες, διεφθαρμένοι πολιτικοί, αργόσχολοι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι οι καλύτεροι σύμμαχοί μας για τέτοιες μη-στρατιωτικές πολεμικές παρεμβάσεις.

Καθυστερήσεις λόγω γραφειοκρατικών κανονισμών και τελωνείων. Αν δεν υπάρχουν αρκετοί γραφειοκρατικοί κανόνες σε ένα εχθρικό κράτος, φροντίζουμε να αυξηθούν εκθετικώς.

Αν είναι απλή η τεκμηρίωση των εισαγωγών/εξαγωγών φροντίζουμε μέσω των εντοπίων πρακτόρων μας να την καταστήσουμε εξαιρετικώς πολύπλοκη.

Φροντίζουμε μέσω εξωνημένων πολιτικών κομμάτων να θεσπίζωνται αιφνίδιες αλλαγές δασμών ή επιβολή κυρώσεων για ασήμαντα ζητήματα, ώστε να επικρατεί ένα γραφειοκρατικό, φορολογικό, και νομοθετικό χάος στο εχθρικό στρατόπεδο.

Μπορούμε να επέμβουμε στα σημεία συμφορήσεως (choke points) των προμηθειών. Οι προμήθειες καλύπτουν την επιλογή προμηθευτών, την σύναψη συμβάσεων, τις αγορές, και τις πληρωμές.

Οι χρονοβόρες αλυσίδες εγκρίσεως προμηθειών από πολλαπλά τμήματα, οι πολλαπλές εσωτερικές υπογραφές από διαφορετικά πρόσωπα, οι καθυστερήσεις στην έγκριση προϋπολογισμού, είναι μερικοί από τους καλυτέρους φίλους και συμμάχους μας εντός του εχθρικού κράτους.

Οι άκαμπτες προδιαγραφές διαγωνισμών, τα υπερβολικά κριτήρια καταλληλότητος, ο φωτογραφικός τρόπος επιλογής συγκεκριμένων προμηθευτών, οι ατέρμονες καθυστερήσεις στα νομικά τμήματα, οι καθυστερήσεις πληρωμών των προμηθευτών με προσχηματικές καταγγελίες για εικονικές ή πραγματικές υπερκοστολογήσεις, είναι μερικά σημεία πνιγμού που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να καθηλώσουμε τα στρατεύματα του εχθρού μέσω lawfare (νομικό πόλεμο), πριν παραταχθούν στο πεδίο της μάχης εναντίον μας.

Η εχθρική διοίκηση πρέπει να δέχεται καταιγισμό από διοικητικές προσφυγές για το παραμικρό ζήτημα και οι αμυντικές συμβάσεις να λιμνάζουν για χρόνια στα διοικητικά δικαστήρια.

Η δημόσια διοίκηση του εχθρικού κράτους έχει πολλά σημεία συμφορήσεως τα οποία είναι ευεπίφορα σε έξωθεν παρεμβάσεις. Τα διοικητικά συστήματα ρυθμίζουν εγκρίσεις, συμμόρφωση, αναφορές.

Πρέπει να πολλαπλασιάζουμε τα γραφειοκρατικά εμπόδια στο όνομα της διαφάνειας και της καταπολεμήσεως της διαφθοράς.

Αργή καταχώριση δεδομένων. Απώλεια εγγράφων. Πλεονάζουσες ή επαναλαμβανόμενες αναφορές λαθών. Κατακερματισμός πληροφοριακών συστημάτων. Περιορισμένη εκχώρηση αρμοδιοτήτων. Πολύπλοκα ρυθμιστικά πλαίσια. Καθυστερήσεις σε ελέγχους (audits). Συγκεντρωτική λήψη αποφάσεων. Υπερβολική προσαρμογή (customization) αντί για modular σχεδιασμό. Μακροί κύκλοι αναπτύξεως ενός οπλικού συστήματος (10-20 χρόνια).

Είναι πασίγνωστο ότι στο στρατιωτικό πεδίο οι γραμμές εφοδιασμού αποτελούν κρίσιμο παράγοντα επιτυχίας. Ιστορικά παραδείγματα, όπως η αποτυχημένη εκστρατεία του Ναπολέοντος στην Ρωσσία, οι προκλήσεις ανεφοδιασμού της Βέρμαχτ στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αναδεικνύουν την σημασία της εφοδιαστικής ανθεκτικότητος.

Αυτό που δεν έχει γίνει κατανοητό είναι το πόσο επηρεάζει έναν πόλεμο ο αγώνας δρόμου στις διοικητικές, εργοστασιακές, και εφοδιαστικές αλυσίδες.

Εννοείται ότι ένα Ελληνικό υπουργείο μη-στρατιωτικών πολεμικών επιχειρήσεων οφείλει στο εσωτερικό της χώρας να βελτιστοποιεί καθημερινώς όλες αυτές τις διαδικασίες.

Να εντοπίζει τα σημεία συμφορήσεως και τα μοναδικά σημεία αστοχίας. Να κάνει προσομοιώσεις όλων των διαδικασιών υπό αντίξοες συνθήκες, με ολιστικό σχεδιασμό. Να χρονομετρά ξεχωριστά κάθε διαδικασία. Να εξαλείφει κάθε καθυστέρηση. Να επιβραβεύει ή να τιμωρεί βάσει αποτελεσμάτων κάθε παράγοντα στην αλυσίδα προμηθειών και στην διοικητική ιεραρχία. Να δημιουργεί βιβλιοθήκη λαθών και επιλύσεως των προβλημάτων ώστε να υπάρχει θεσμική μνήμη και ποιοτική διοικητική συνέχεια.

Και φυσικά να πράττει τα εντελώς αντίθετα στο εξωτερικό, στις χώρες-στόχους. Εν ολίγοις να αυξάνει υπερμέτρως κάθε γραφειοκρατική καθυστέρηση στις διαδικασίες εξοπλισμού του εχθρού. Οποιαδήποτε διαδικασία επιταχύνει τον δικό μας εξοπλισμό, πρέπει να την αρνούμαστε στον εχθρό.

Μοιάζει σαν μία παραλλαγή του δόγματος Anti-Access/Area-Denial (A2/AD), αλλά στο διοικητικό πεδίο, και στο πολεμικό πεδίο του χρόνου.

Είναι αρκετό αυτό για να εξασφαλίσει την νίκη σε έναν πόλεμο ενάντια στις ΗΠΑ; Όχι. Αλλά θα βοηθούσε πολύ αν σε ένα μακρόπνοο στρατηγικό σχέδιο συμπεριλαμβάνετο το «ελεύθερο εμπόριο», ήτοι η εξωτερική ανάθεση, ώστε οι ΗΠΑ να μεταφέρουν την παραγωγική τους βάση στο εξωτερικό, και να μην μπορούν να αντέξουν σε ένα πόλεμο φθοράς.

Η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον από την αποβιομηχάνιση του εχθρού, από την έλλειψη εμπορικής προστασίας του εχθρού, από την υπεράσπιση των αμβλώσεων στην εχθρική κοινωνία, από την διαφήμιση του ερμαφροδιτισμού μεταξύ της εχθρικής νεολαίας, από τα ανοικτά σύνορα και τον λαθροεποικισμό στο έδαφος του εχθρού, από την τεχνητή ενεργειακή πενία του εχθρού δια της προωθήσεως της κλιματικής απάτης, από τον μαζικό εμβολιασμό του εχθρού με δηλητήρια τύπου mRNA στο όνομα της προλήψεως ασθενειών.

Υπάρχουν διαθέσιμοι κοινωνικοί παράγοντες οίτινες για οικονομικό όφελος μετατρέπουν τους υγιείς πολίτες σε ασθενείς, αντί να θεραπεύουν τους ασθενείς. Διότι έχουν μεγαλύτερο οικονομικό όφελος από την μετατροπή των υγιών πολιτών σε μόνιμους πελάτες-ασθενείς.

Το Ελληνικό υπουργείο μη-στρατιωτικών πολεμικών επιχειρήσεων θα μπορούσε να κατέχει πλειοψηφικά πακέτα μετοχών σε ξένες και εχθρικές φαρμακευτικές εταιρείες, μέσω εταιρειών βιτρίνας, και να απαιτεί μέσω λόμπιγνκ τον μαζικό, καταναγκαστικό, και επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό του εχθρικού πληθυσμού.

Μετά από μερικά χρόνια, εκατομμύρια εχθροί θα αντιμετωπίζουν χρόνια προβλήματα υγείας (αυτοάνοσα, καρδιακά νοσήματα, νευρολογικά, υπογονιμότητα), και θα έχει υποβαθμιστεί σημαντικώς η στρατιωτική ικανότης του εχθρού να μας πλήξει.

Μία τέτοια μακροπρόθεσμη στρατηγική έχει τα εξής πλεονεκτήματα: Είναι αθόρυβη, σκιώδης, και κοινωνικώς αποδεκτή από το εχθρικό κράτος.

Στηρίζεται σε θεσπισμένες πολιτικές νομικής ασυλίας των πολυεθνικών εταιρειών, οπότε δεν μπορεί να κατηγορηθεί η Ελληνική στρατηγική για τις βλάβες που θα προξενούν τα σκευάσματα. Η επικρατούσα πολιτική ορθότητα στην ιατρική κοινότητα απαιτεί εμβολιασμό νεογέννητων από την πρώτη μέρα, οπότε οι παρενέργειες θα είναι καταστροφικές και μόνιμες. Τα εξωνημένα ιατρικά περιοδικά και οι ιατρικές σχολές είναι ήδη αιχμάλωτες στο Παστερικό επιστημονικό παράδειγμα (κατά τον Τόμας Κούν), οπότε δεν χρειάζεται να εφεύρουμε κάποια νέα θεωρία ασθενείας και θεραπείας.

Στην συνείδηση του εχθρού θεωρείται δεδομένο ότι πρέπει να εμβολιαστεί με όποιο σκεύασμα θέλει να του πουλήσει το λόμπυ των φαρμακευτικών εταιρειών, για να «σωθεί» από τις υποτιθέμενες ασθένειες. Φυσικά για τα αμέτρητα προβλήματα υγείας που θα επακολουθήσουν, θα κατηγορηθεί κάποιος ανύπαρκτος ή αβλαβής ιός.

Με την απαραίτητη φαντασία και πολεμική καινοτομία μπορούν να οπλοποιηθούν πολλοί παράγοντες. Πχ το επεξεργασμένο φαγητό-junk food.

Αντί οι εχθροί να καταναλώνουν υγιεινά τρόφιμα, θα φροντίσουμε να προτιμούν τις επεξεργασμένες και συνθετικές «τροφές». Εκατομμύρια εξ αυτών θα πεθάνουν από καρκίνο ή καρδιακά νοσήματα, χωρίς να ρίψουμε ούτε μία βόμβα στο έδαφος του εχθρού. Αρκεί να ελέγχουμε την εχθρική βιομηχανία τροφίμων και τις εχθρικές υπηρεσίες για την ασφάλεια των τροφίμων. Τα διοικητικά τους συμβούλια πρέπει να επιλέγωνται, να χρηματοδοτούνται, να εκβιάζωνται από τις ειδικές υπηρεσίες του Υπουργείου μη-στρατιωτικών πολεμικών επιχειρήσεων.

Είναι αδιανόητο και απαράδεκτο ο Mπίλ Γκέιτς να μπορεί να εξαγοράζει επιρροή στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για να προωθεί τις κορωνοφόλες και το συνθετικό «κρέας», και να μην μπορεί η Ελλάδα να πράξει κάτι αντίστοιχο στις κυβερνητικές υπηρεσίες του οιουδήποτε εχθρού.

Το Ιράν μόχλευσε τα Στενά του Ορμούζ, και το βαλλιστικό του πρόγραμμα. Πέραν αυτών, ουδέν.

Εμείς πρέπει να διαθέτουμε ειδικό τμήμα χρηματοοικονομικού πολέμου και σχολή μονίμων αξιωματικών οικονομικού  πολέμου δια των οποίων θα ασκούμε επιρροή στο χρηματιστήριο του εχθρού. Η εξαγορά εταιρειών στην Wall Street δεν είναι δύσκολο πράγμα. Η δημιουργία χρηματο-οικονομικής φούσκας στις ΗΠΑ αποτελεί παράδοση αντί για εξαίρεση. Αν συγκροτήσουμε το κατάλληλο λόμπυ στο έδαφος του εχθρού, μπορούμε να αφαιμάζουμε τον εχθρό μέσω του χρηματιστηρίου του.  

Η Ελλάδα μπορεί να ασκεί ασύμμετρη επιρροή. Μπορεί να κάνει ασύμμετρη προβολή ισχύος, μακράν των Ελληνικών συνόρων, πολύ πριν ο εχθρός φτάσει να την απειλήσει κοντά στα σύνορά της.

Το Ιράν διεξάγει έναν υπαρξιακό αγώνα κατά των ΗΠΑ. Αλλά δεν εκμεταλλεύθηκε ούτε ένα choke point στο έδαφος των ΗΠΑ. Η μόνη έμμεση επιτυχία που είχαν οι Σιίτες ήταν η εκλογή του δημάρχου Zohran Mamdani στην Νέα Υόρκη. Ενώ θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει εκατοντάδες εταιρείες-βιτρίνα δια των οποίων να χρηματοδοτεί υποψηφίους πολιτικούς φίλα προσκείμενους στο Ιράν. Το κάνει το Ισραήλ εδώ και δεκαετίες, για λογαριασμό του.

Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να αναβαθμίσει  το στρατηγικό της λογισμικό, πετώντας στα σκουπίδια τον στατικό και απηρχαιωμένο τρόπο σκέψεως που την κρατά αλυσοδεμένη σε ρόλο ουραγού των εξελίξεων.

Κάποια στιγμή η Ελλάδα θα συγκρουστεί πολεμικώς με την νεο-Οθωμανική Τουρκία και τους συμμάχους της. Πριν φτάσει αυτή η ώρα, η Ελλάδα πρέπει να έχει χαρτογραφήσει όλα τα σημεία συνωστισμού, και όλες τις εθνοτικές, ταξικές, θρησκευτικές, πολιτισμικές, φυλετικές διαχωριστικές γραμμές του αντιπάλου, και να δράσει προληπτικώς.