Σε έναν πόλεμο ουδείς γνωρίζει εκ των προτέρων τον νικητή. Ακόμη και αν νικήσει ένας στρατός τον εχθρό του, το αποτέλεσμα εξαρτάται με τί απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, σε συμμάχους, σε υλικοτεχνικούς πόρους, σε εδάφη, σε εμπορικές οδούς, σε διεθνές κύρος, σε ιδεολογικά και πολιτιστικά ζητήματα.
Εξαρτάται πώς ορίζει κάποιος την νίκη στο πεδίο της μάχης. Με όρους εδάφους; Με όρους δημοκρατίας; Με όρους αλλαγής καθεστώτος; Με όρους διαμελισμού του αντιπάλου κράτους; Διότι στην περίπτωση του Ιράκ, ναι μεν κατέρρευσε τάχιστα το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά το ανακύψαν πολιτικό κενό καλύφθηκε από την Aλ-Κάϊντα, το ISIS, και τις φιλοϊρανικές σιιτικές πολιτοφυλακές.
Οι ΗΠΑ επαναλαμβάνουν για άλλη μία φορά τα ίδια λάθη(;). Όπως στο Ιράκ, στο Βιετνάμ, στην Λιβύη, στο Αφγανιστάν, στην Συρία, οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε πόλεμο εναντίον του Ιράν χωρίς σαφείς πολιτικούς στόχους, χωρίς συγκεκριμένη θεωρία νίκης, και χωρίς βιώσιμη στρατηγική εξόδου από τον πόλεμο.
Όταν μία συγκεκριμένη επιλογή επαλαμβάνεται συνέχεια, δεν αποτελεί λάθος αλλά παγιωμένη συμπεριφορά. Στην περίπτωση των ΗΠΑ, οφείλεται στην αλαζονική αίσθηση στρατιωτικής υπεροχής και στην έλλειψη αντιρρόπου στρατιωτικής συμμαχίας.
Αλλά με βάση την ιστορία, οι μακροπρόθεσμες συνέπειες για τις ΗΠΑ θα είναι αρνητικές. Ιδίως αν ο πόλεμος παραταθεί για αρκετά χρόνια.
Ήδη έχουν φανεί τρεις αρνητικές συνέπειες για τις ΗΠΑ.
Πρώτον, λόγω προσφάτου εμπειρίας οι Κούρδοι δεν ξεσηκώνονται, διότι δεν
εμπιστεύονται πιά τις υποσχέσεις της Αμερικανικής ηγεσίας.
Δεύτερον, η Ιρανική αντιπολίτευση δεν διαδηλώνει υπέρ των Αμερικανικών βομβαρδισμών. Το αφήγημα του φιλοδυτικού δημοκρατικού Ιράν εξατμίζεται αντί να κερδίζει έδαφος.
Τρίτον, οι Αραβικές μοναρχίες διεπίστωσαν ότι οι ΗΠΑ είναι αναξιόπιστος σύμμαχος. Η δήθεν πανίσχυρη Αμερικανική στρατιωτική ομπρέλλα δεν μπορεί να προστατεύσει την εδαφική τους ακεραιότητα, ούτε την οικονομία τους, ούτε τις ενεργειακές τους υποδομές.
No comments:
Post a Comment