Το Ιράν έπρεπε να έχει καταστρέψει εξ αρχής το ηλεκτρικό δίκτυο των εχθρών. Καθυστέρησε αρκετά. Τώρα αντιμετωπίζει την καταστροφή του δικού του ηλεκτρικού δίκτυου από τους αμερικανο-ισραηλινούς βομβαρδισμούς.
Με απαράμιλλη ψυχραιμία και γενναιότητα οι Ιρανικές ένοπλες δυνάμεις κατάφεραν να απορροφήσουν τα αμερικανο-σιωνιστικά τρομοκρατικά κτυπήματα εις βάρος της Ιρανικής ηγεσίας.
Αλλά τώρα πλήττεται το ηλεκτρικό δίκτυο του Ιράν. Η ανθεκτικότητα που επέδειξε στην ανταλλαγή πυρών δεν συνεπάγεται ανθεκτικότητα στο ηλεκτρικό δίκτυο. Εκεί απαιτείται άλλο είδος ευελιξίας και αντοχής. Έχει να κάνει με την προετοιμασία των Ιρανών ηλεκτρολόγων και μηχανολόγων στην αντιμετώπιση διακοπών ρεύματος υπό συνεχείς βομβαρδισμούς.
Όπως γράψαμε σε προηγούμενο άρθρο, οι βλάβες στο ηλεκτρικό δίκτυο προξενούν συσσωρευτικά μειονεκτήματα στην άμυνα μίας χώρας, και ενεργοποιούν/οικοδομούν νέες ασυμμετρίες πάνω σε προηγούμενους ασύμμετρους κινδύνους.
Το καίριο ερώτημα είναι το εξής: Ενώ το Ιράν υιοθέτησε αποκεντρωμένο μοντέλο μάχης (mosaic warfare) και πολυεπίπεδο διοικητικό μοντέλο, έχει αντιστοίχως υιοθετήσει αποκεντρωμένο μοντέλο ηλεκτρικής παροχής; Μπορεί να απορροφήσει πλήγματα στο ηλεκτρικό του δίκτυο όπως απερρόφησε πλήγματα στην ηγεσία του;
Eνώ απέδειξε ότι διέθετε εφεδρείες στην στρατιωτικο-πολιτική του ηγεσία, διαθέτει εφεδρείες στις μονάδες παραγωγής και διανομής ηλεκτρικού ρεύματος; Και σε τί βαθμό; (the degree of redundancy in an electric grid).
Ένας λαός μπορεί να αντέξει πολύμηνους βομβαρδισμούς με πολλά θύματα. Αλλά δύσκολα θα αντέξει πολλούς μήνες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.
Άλλο η αντοχή στους εχθρικούς βομβαρδισμούς που επέδειξε το Ιρανικό καθεστώς, και άλλο η κοινωνική αντοχή στην παρατεταμένη έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος. Είναι δύο διαφορετικά μεγέθη με διαφορετικά περιθώρια ανοχής.
No comments:
Post a Comment