Η ρωσσική διπλωματία συναγωνίζεται σε αφέλεια την αμερικανική διπλωματία

Ενώ η Ρωσσία επί 4,5 χρόνια δήλωνε ότι το μέλλον της κυβερνήσεως Άσσαντ θα αποφασιστεί από τον Συριακό λαό και κανέναν άλλο, στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις στην Βιέννη, ο Ρώσσος ΥΠΕΞ Λαβρώφ ανακοίνωσε την δημιουργία μίας μεταβατικής κυβερνήσεως η οποία θα οδηγήσει την χώρα σε νέο σύνταγμα και νέες εκλογές, χωρίς να ρωτηθεί ο Συριακός λαός.

Ρώτησε ο Λαβρώφ τον λαό της Συρίας αν θέλει μεταβατική κυβέρνηση και νέο σύνταγμα; Προφανώς όχι; Καί τί νόημα είχαν τότε οι προεδρικές εκλογές που έγιναν πέρυσι;

Το χειρότερο έγκλημα που διαπράττει αυτή την στιγμή η Ρωσσική διπλωματία είναι ότι προσπαθεί να δημιουργήσει από το πουθενά νόμιμη αντικαθεστωτική αντιπολίτευση και την προωθεί να μοιραστεί την εξουσία με το καθεστώς του Άσσαντ.

Την στιγμή που οι Αμερικανοί στρατηγοί παραδέχονται ότι στο έδαφος της Συρίας δεν υπάρχουν παρά μόνον 4-5 μετριοπαθείς αντάρτες απ' αυτούς που εκπαίδευσε η CIA, και ότι οι περισσότεροι αντάρτες έχουν ενταχθεί είτε στην ISIL είτε στην Al-Nusra, είναι απαράδεκτο ο Λαβρώφ να ανακοινώνει δημιουργία μεταβατικής κυβερνήσεως με συμμετοχή "μετριοπαθών" ανταρτών, την στιγμή που αυτοί δεν υφίστανται στο έδαφος όπως ομολογεί η Αμερικανική κυβέρνηση.

Το Βατερλώ της μεταμοντέρνας πολυπολιτισμικότητος

Η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι ήταν το Βατερλώ της μεταμοντέρνας πολυπολιτισμικότητος.

Η πολεμική κραυγή των απανταχού αντιρατσιστών "θάνατος στους φασίστες" δεν θα ακούγεται πιά με τόση αυτοπεποίθηση, διότι η πολεμική κραυγή των ισλαμιστών "Allahu Akbar" ηχεί δυνατότερα από την δική τους.

Οι αντιρατσιστικές φωνές χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους με ταχείς ρυθμούς καθώς μεγάλα στρώματα πληθυσμών στην Ευρώπη και στην Δύση θα απεγκλωβιστούν από τα ενοχικά αντεθνικά συμπλέγματα που τους ενστάλλαξε ο μεταμοντερνισμός.

Ακόμη δεν έχει λήξει η μάχη. Ο αντιρατσισμός, ο πολυπολιτισμός, ο μεταμοντερνισμός διατηρούν την ισχύ τους σε πολλά πανεπιστήμια, κινήματα, μμε, κόμματα, και δεξαμενές σκέψεως.

Αλλά η τελευταία επίθεση στο Παρίσι, όπου ανάγκασε τον Ολάντ να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους, να επιβάλλει απαγόρευση κυκλοφορίας, και να κλείσει τα σύνορα, απέδειξε ότι οι αντιρατσιστές τα τελευταία 50 χρόνια έκτιζαν παλάτια στην άμμο.

Ο αντιρατσιστικός πύργος δεν κατέρρευσε ακόμη, αλλά οπωσδήποτε σείστηκαν τα θεμέλιά του σε μη-αναστρέψιμο βαθμό.

Βασικά στοιχεία στρατηγικής ενάντια στην ισλαμική τρομοκρατία

Εκτιμώντας την επίθεση στο Παρίσι πέρα και πάνω από συναισθηματισμούς, διαπιστώνουμε μία σημαντική επιχειρησιακή αναβάθμιση των τζιχαντιστών στον τρόπο διεξαγωγής αντάρτικου πόλεων.

Έπληξαν έξι στόχους ταυτοχρόνως. Κάτι που δύσκολα μπορεί να επιτευχθεί από έναν κλειστό πυρήνα τζιχαντιστών. Οι τζιχαντιστές εδώ και πολύ καιρό χρησιμοποιούν το open source jihad, αντίστοιχο με το open source software.

Δηλαδή ανεβάζουν υλικό στο διαδίκτυο για το πώς μπορεί κάποιος να διεξάγει αντάρτικο πόλεων και βελτιώνουν συνεχώς τις τεχνικές πολέμου, χωρίς να έχουν επαφή μεταξύ τους τα μέλη των πυρήνων με οργανώσεις τύπου ISIS. Απλώς αντιγράφουν και αναβαθμίζουν τις τρομοκρατικές μεθόδους.

Η ISIS κατά πάσα πιθανότητα θα αναλάβει την ευθύνη για την ενέργεια στο Παρίσι, αλλά αυτό κάνει πάντα είτε έχει σχέση είτε όχι με μία τρομοκρατική ενέργεια. Λειτουργεί περισσότερο ως brand name.

Οφείλουμε να καυτηριάσουμε την ιδέα που επικρατεί επί 15 ολόκληρα χρόνια στα επιτελεία των δυτικών υπηρεσιών ασφαλείας, ότι αν σκοτώσουν τους ηγέτες της Αλ-Κάιντα, θα κερδίσουν τον πόλεμο.

Η Αλ-Κάιντα και η ISIS λειτουργούν ως αποκεντρωμένα δίκτυα, και αρκετές φορές δεν έχουν σχέση με τα πλήγματα που τους αποδίδονται. Λειτουργούν ως franchise τρομοκρατίας παρέχοντας τεχνογνωσία και διασυνδέσεις, και λιγώτερο ως επιχειρησιακές μονάδες.

Με εξαίρεση το Ιράκ και την Συρία, σε πλήγματα εκτός Μέσης Ανατολής η ISIS δεν έχει άμεση σχέση. Απλώς αναλαμβάνει την ευθύνη για να στρατολογήσει νέους τζιχαντιστές λειτουργώντας ως οργανισμός-ομπρέλα.

Η έννοια της δομικής ασφαλείας

Η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι είναι μία καλή ευκαιρία για να υπενθυμίσουμε στους Έλληνες την έννοια της δομικής ασφαλείας.

Η δομική ασφάλεια διαφέρει εντελώς από την "αντιτρομοκρατική" πολιτική που ακολουθούν τα δυτικά κράτη με κάμερες ασφαλείας, παρακολουθήσεις τηλεφώνων, συλλήψεις χωρίς ένταλμα, ανακρίσεις χωρίς εισαγγελική εντολή, κλπ.

Η Δύση διακρίνοντας τους μετριοπαθείς από τους ακραίους ισλαμιστές, και αφού τους επιτρέψει να δημιουργήσουν ισλαμικές υποδομές στο έδαφός της, ύστερα χρησιμοποιεί ακραία αστυνομικά μέτρα για να αντιμετωπίσει την ισλαμική τρομοκρατία.

Αντιθέτως η δομική ασφάλεια στηρίζεται στην πρόληψη του κακού.

Δομική ασφάλεια σημαίνει ότι δεν επιτρέπω να αναπτυχθούν στα εδάφη μου οι ισλαμικές υποδομές, χωρίς να διακρίνω τους μετριοπαθείς από τους ακραίους ισλαμιστές.

Δομική ασφάλεια σημαίνει ότι εκτός από τα κρατικά σύνορα θεωρώ ότι υφίστανται πολιτιστικά σύνορα και πολιτιστικά εδάφη τα οποία δεν παραχωρώ στον ισλαμιστή εισβολέα.

Δομική ασφάλεια σημαίνει ότι προληπτικώς δημιουργώ αντίξοες συνθήκες ώστε να μην μπορεί να φυτρώσει το άνθος του κακού.

Όλες οι χώρες της Δύσεως αντιδρούν μετά τα τρομοκρατικά κτυπήματα. Εμείς πρέπει να λειτουργούμε προληπτικώς.

Δεν πρέπει να επιτρέπουμε ούτε την ισλαμική μετανάστευση, ούτε τον ισλαμικό προσηλυτισμό Ελλήνων πολιτών, ούτε την δημιουργία ισλαμικών υποδομών στην Χώρα μας.

Φυσικά μία τέτοια προληπτική πολιτική στρατηγικής ασφαλείας αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός για την Ελλάδα όντας μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Η πολιτική αναισθησία του Ολάντ. Χαρακτηριστικός τύπος ευρωπαίου αξιωματούχου

Είναι τραγικό να χρειάζεται να χάσουν την ζωή τους δεκάδες Γάλλοι πολίτες προκειμένου ο Ολάντ να αποφασίσει να αμφισβητήσει την παρανοϊκή πολιτική των ανοικτών συνόρων. Ανακοίνωσε ότι κλείνει προσωρινώς τα γαλλικά σύνορα.

Τόσα χρόνια χιλιάδες άρθρα, και εκατοντάδες διανοούμενοι και οργανώσεις προειδοποιούσαν ότι η πολιτική των ανοικτών συνόρων εκτρέφει κοινωνικά τερατουργήματα.

Δυστυχώς μόνο το αίμα των Γάλλων πολιτών ήταν ικανό να ταράξει την πολιτική αναισθησία του Ολάντ.

Τώρα απεφάσισε να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους του Παρισιού. Από το ένα άκρο στο άλλο. 

Ο Μπαράκ Ομπάμα πλέει σε πελάγη απίστευτης ηλιθιότητος

Ο Ομπάμα δήλωσε ότι "Γίνεται μια εξωφρενική προσπάθεια να τρομοκρατηθούν αθώοι πολίτες», και ότι "η κυβέρνησή του θα σταθεί στο πλευρό της Γαλλίας στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού, δεσμευόμενος ότι η χώρα του θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να προσαχθούν αυτοί οι τρομοκράτες ενώπιον της δικαιοσύνης».

Με αφορμή τα σημερινά γεγονότα στο Παρίσι, αν εγώ τώρα ως πολιτικός δήλωνα ότι "Μαχητές της ελευθερίας ξεκίνησαν αγώνα κατά της τυραννικής κυβερνήσεως Ολάντ, και ότι θα πρέπει να ανατραπεί το καθεστώς Ολάντ, και ότι η Ελλάδα θα χρηματοδοτήσει αντάρτικες ομάδες για να συνεχίσουν τον αγώνα υπέρ της ελευθερίας στην Γαλλία", θα ήμουν υποστηρικτής της τρομοκρατίας; Όχι φυσικά, διότι θα έκανα ό,τι ακριβώς κάνει η Γαλλία και η Αμερική στην Συρία.

Ο Ομπάμα είχε την εντύπωση ότι τα εγκλήματα που διαπράττει η δική του κυβέρνηση στην Συρία δεν θα μεταφερθούν στην Ευρώπη. Πολύ σύντομα κάποια ισλαμική οργάνωση θα επαναλάβει στις ΗΠΑ ό,τι γίνεται σήμερα στην Συρία.

Ευρωπαίοι και Αμερικανοί αντιμετωπίζουν την Νέμεσιν της συριακής ισλαμικής τρομοκρατίας. Δεν φανταζόντουσαν ποτέ ότι οι βαχαμπιστές και οι σαλαφιστές που χρηματοδοτούν κατά του Άσσαντ μία μέρα θα έπληττταν το Παρίσι. 

Τώρα είναι αργά για δάκρυα.

Η Ευρώπη οδεύει προς τον θάνατο, και το αξίζει. Δεν χρειάζεται να μας πάρει στον τάφο της

Η Ευρώπη διοικείται από αθεράπευτα ηλιθίους πολιτικούς. Παρά την νέα τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι με δεκάδες νεκρούς και ομήρους, η ΕΕ δεν αμφισβητεί την πολιτική των ανοικτών συνόρων και του βαθμιαίου εξισλαμισμού. Αντιθέτως ψηφίζει νόμους κατά της ισλαμοφοβίας.

Το επαναλαμβάνουμε: δεν χρειάζεται η Ευρώπη να πάρει και την Ελλάδα στον τάφο της. Ας αυτοκτονήσουν μόνοι τους, δεν χρειάζεται να τους μιμηθούμε.

Όσοι αριστεροί μιλάνε για την Ευρώπη των λαών, και όσοι εθνικιστές μιλάνε για την Ευρώπη των εθνών, δεν έχουν αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η Ευρώπη οδεύει προς τον θάνατο, και το αξίζει.

Οι συναισθηματισμοί υπέρ της Ευρώπης λειτουργούν ως αναισθητικό που παραλύει τα αντανακλαστικά μας και το ένστικτο συλλογικής επιβιώσεως του Λαού μας.

Europa delenda est (Η Ευρώπη πρέπει να καταστραφεί)

Η Aung San Suu Kyi σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα μετατρέψει την Μιανμάρ σε αμερικανικό προτεκτοράτο

Αποτελεί σημαντική πολιτική ήττα του ευρασιατικού αντιδυτικού στρατοπέδου η επικράτηση της Aung San Suu Kyi στην Μιανμάρ.

Η cheerleader της δημοκρατίας απέσπασε την πλειοψηφία των εδρών στις πρόσφατες εκλογές.

Ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις όταν ένας δημοκράτης πάρει την εξουσία και το δημοκρατικό καθεστώς αποκτήσει ρίζες, θα ακολουθήσει η καταδίκη του "φασισμού", του "ρατσισμού", κλπ ώστε να ανοίξουν τα σύνορα της χώρας για να εισέλθει το ΔΝΤ, οι αμερικανικές μή-κυβερνητικές οργανώσεις, και το ΝΑΤΟ.

Η Aung San Suu Kyi με βάση το ισχύον σύνταγμα δεν μπορεί να γίνει πρόεδρος της Μιανμάρ επειδή είναι παντρεμένη με ξένο υπήκοο, αλλά αυτό θα αλλάξει σύντομα, δήλωσε η νικήτρια των εκλογών.

Η αντίδραση της Κίνας στην επικείμενη γεωπολιτική στροφή της Μιανμάρ δεν έχει εκδηλωθεί ακόμη. Αλλά αν επιτρέψει να αναπτυχθεί στην αυλή της ένα αμερικανοκίνητο καθεστώς με ένα δημοκρατικό ανδρείκελο στο προεδρικό αξίωμα, στέλνει ένα πολύ αρνητικό μήνυμα στην διεθνή κοινότητα ως προς την ικανότητά της να αναχαιτίζει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Η Aung San Suu Kyi σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα μετατρέψει την Μιανμάρ σε αμερικανικό προτεκτοράτο, απ' όπου θα εκκινούν αποσταθεροποιητικές ενέργειες εις βάρος της Κίνας.

Αντί η Κίνα, η Ρωσσία, και η Ινδία να ανατρέπουν φιλοαμερικανικά δημοκρατικά καθεστώτα, στέκονται παθητικώς μπροστά στην ανατροπή αντιδυτικών καθεστώτων. Η αδράνεια θα κοστίσει πολύ ακριβά στις χώρες τους.

Ο Πούτιν θα ανατρέψει τον Άσσαντ, όχι ο Ομπάμα

Η ρωσσική ηγεσία έχει υποβάλλει στους δυτικούς συμμάχους και στην συριακή αντιπολίτευση ένα "ειρηνευτικό" σχέδιο για την Συρία, το οποίο περιλαμβάνει την αποπομπή του Άσσαντ και την συμμετοχή αντικαθεστωτικών ομάδων στην νέα κυβέρνηση παραχωρώντας γενική αμνηστία, πλην της ISIL. 

Η πρόταση της ρωσσικής διπλωματίας νομιμοποιεί το αφήγημα των ΗΠΑ, ήτοι διακρίνει τους "μετριοπαθείς" αντάρτες από τους τρομοκράτες. Κάτι το οποίο δεν ισχύει αντικειμενικώς. Οι "μετριοπαθείς" αντάρτες όχι μόνον θα καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, επιπροσθέτως θα έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στην νέα κυβέρνηση. 

Ό,τι δεν κατάφεραν οι ΗΠΑ εις βάρος του καθεστώτος Άσσαντ μετά από 4 χρόνια εξωτερικής παρεμβάσεως, θα το επιτύχει η ρωσσική ηγεσία.

Ο Πούτιν θα ανατρέψει τον Άσσαντ, όχι ο Ομπάμα. Αυτό να γίνει μάθημα στους ελληνόφωνους θαυμαστές του Πούτιν.

Πρώτον, σε έναν πόλεμο δεν επιδιώκουμε την ειρήνη πριν την ήττα του αντιπάλου. Πρώτα ολοκληρωτική συντριβή του αντιπάλου, και μετά υπογραφή ειρήνης με τους δικούς μας όρους. Σκοπός ενός καθεστώτος είναι να συντρίψει τον εσωτερικό εχθρό και όχι να μοιραστεί την εξουσία μαζί του. 

Δεύτερον, το καθεστώς Άσσαντ εξασφαλίζει μία συγκεκριμένη γεωπολιτική και γεωστρατηγική στάση της Συρίας, ήτοι ένταξη στον μικρό άξονα Συρία-Χεζμπολάχ-Ιράν, και στον μεγάλο άξονα Ιράν-Ρωσσία-Κινα. Αν συμπεριληφθούν σουνιτικά και άλλα αντικαθεστωτικά στοιχεία στην νέα κυβέρνηση, είναι δεδομένο ότι η Συρία θα αλλάξει γεωστρατηγικό προσανατολισμό.

Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να ανήκει στον επαναστατημένο Λαό. Ποτέ στο μισελληνικό καθεστώς

Στο ζήτημα της χειροδικίας εις βάρος του Κουμουτσάκου, λυπεί ιδιαιτέρως το γεγονός ότι μετά από σχεδόν 6 χρόνια κατοχικών μνημονιακών κυβερνήσεων αρκετοί πατριώτες δεν έχουν μάθει ακόμη πώς να ενθαρρύνουν την λαϊκή επαναστατική βία, και συγχρόνως να καταδικάζουν την βία του μισελληνικού κατεστημένου.

Αντιθέτως τα καθεστωτικά μμε έσπευσαν να κάνουν επίδειξη θράσους. Κατεδίκασαν την βία εις βάρος του Κουμουτσάκου, την στιγμή που νομιμοποιούν και ενθαρρύνουν την οικονομική βία εις βάρος του Ελληνικού Λαού.

Οι συναγωνιστές πρέπει να μάθουν να δικαιολογούν, να συγκαλύπτουν, και να υποθάλπουν την μαζική επαναστατική βία εις βάρος των καθεστωτικών πολιτικών, με το ίδιο θράσος που θα καταδικάζουν απερίφραστα την βία των κατοχικών κυβερνήσεων εις βάρος του Λαού.

Ο Κουμουτσάκος όχι μόνον ουδέποτε κατεδίκασε την καθεστωτική βία των μνημονίων εις βάρος των Ελλήνων πολιτών, αντιθέτως την ενεθάρρυνε και την επικύρωσε με τις πολιτικές του επιλογές. Όμως έχει το θράσος να απαιτεί σύσσωμη καταδίκη του πολιτικού κόσμου της βίας που ασκήθηκε πάνω του.

Προκλητική η παρουσία Κουμουτσάκου στην διαδήλωση για την Ποντιακή Γενοκτονία

Αποκλειστικώς υπεύθυνοι για τα σημερινά επεισόδια στο Σύνταγμα είναι οι αστυνομικοί των ΜΑΤ και ο προκλητικός βουλευτής Κουμουτσάκος. Οι αστυνομικοί δεν είχαν κανένα απολύτως λόγο να σταθούν μεταξύ των διαδηλωτών και του βουλευτού Κουμουτσάκου.

Ο Ελληνικός Λαός έχει κάθε δικαίωμα να έρχεται σε επαφή με τους εκπροσώπους του στο κοινοβούλιο.

Η παρουσία του Κουμουτσάκου στην εκδήλωση ήταν προβοκάτσια και καταδικάζεται από κάθε νουνεχή πολίτη. Οι μνημονιακοί βουλευτές έχουν βάψει τα χέρια τους με αίμα Ελλήνων και δεν δικαιούνται να παρευρίσκωνται σε εκδηλώσεις εθνικής μνήμης προκαλώντας τον Λαό με την παρουσία τους.

Σε τέτοιες εκδηλώσεις πρέπει άμεσα να απομακρύνωνται οι μνημονιακοί πολιτικοί προκειμένου να αποφεύγωνται τα έκτροπα. Ειδάλλως θα είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν την μήνιν των πολιτών. Αν υποστούν σωματικές βλάβες, η ευθύνη βαρύνει τους ιδίους. Όσοι προδότες πολιτικοί εκτελούν συμβόλαια θανάτου εις βάρος του Ελληνικού Λαού, δεν δικαιούνται να διαμαρτύρωνται για τα αντίποινα που θα υποστούν.

Αιδώς Νενέκοι

Μιλάνε όλοι για το Ποντιακό ζήτημα, μιλά και ο νενέκος Φραγκούλης Φράγκος, και κάνει συστάσεις στον Νίκο Φίλη. Του υποδεικνύει να αποφεύγει την ταύτιση με τις θέσεις του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών.

Αλλά λίγους μήνες πριν, ο νενέκος που παριστάνει τον στρατηγό, καλούσε τους Έλληνες να υποταχθούν στο 3ο μνημόνιο και να ψηφίσουν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Τότε ο αρχιπροδότης Φράγκος, δεν είχε πρόβλημα στο να ταυτίζεται με την γενοκτονική πολιτική του 4ου Ράιχ. Όταν αυτός ταυτίζεται με τις απόψεις του Σόιμπλε, αυτοαποκαλείται πατριώτης, αλλά όταν ο Φίλης ταυτίζεται με τον Κεμάλ, τον αποκαλεί προδότη.

Η γενοκτονία με οικονομικούς όρους διαφέρει από την στρατιωτική γενοκτονία στην μέθοδο εξοντώσεως. Όχι στην ουσία.

Αιδώς Νενέκοι.

Η ουλή των Ελλήνων

Παρά το ότι θεωρώ ότι ο Ν. Φίλης είναι γενίτσαρος και μισέλλην, και στηρίζω τις κινητοποιήσεις του Ποντιακού Ελληνισμού, εν τούτοις θα διαφωνήσω με την προσωποποίηση του στόχου.

Να δούμε τα πράγματα στην ιστορική και πολιτική τους προοπτική. Η γενοκτονία των Ποντίων ανεγνωρίσθη από την ουλή των Ελλήνων το 1994.

Η ουλή των Ελλήνων(;;;) χρειάστηκε 80 ολόκληρα χρόνια για να αναγνωρίσει ότι το έγκλημα που διεπράχθη μεταξύ 1914-1923, ήταν γενοκτονία. Χρειάστηκε 80 ολόκληρα χρόνια για να αναγνωρίσει ένα ειδεχθές μαζικό έγκλημα.

Αυτή η στάση στις διεθνείς πολιτικές σχέσεις ονομάζεται σιωπηρή αποδοχή της καθεστηκυίας τάξεως.

Αν δεν υπήρχε η κινητοποίηση των Αρμενίων για την δική τους γενοκτονία, και η προπαγάνδα των Εβραίων για το δικό τους ζήτημα, δύσκολα η γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας θα είχε αποδοχή από την Διεθνή Κοινότητα.

Δεν είναι δυνατόν ένα κράτος να παραμένει σιωπηρό επί 80 χρόνια, και ξαφνικά να ανακαλύπτει ότι υπέστη μία γενοκτονία. Η τουρκική πλευρά, δικαίως θα μπορούσε να ισχυριστεί: μα καλά, τώρα το θυμηθήκατε; μετά από 80 χρόνια;

Φυσικά οι Έλληνες πατριώτες απαντούν ότι αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι Έλληνες, γι' αυτό τόσες δεκαετίες αδιαφορούσαν για την γενοκτονία του Ελληνισμού της Ιωνίας.

Πρέπει να διευρύνουμε τον στόχο. Δεν είναι μόνον ο Φίλης το πρόβλημα. Είναι όλο το καθεστώς.

Μία διευκρίνηση για την συμπεριφορά του υπουργού Νίκου Φίλη σχετικώς με το ζήτημα της γενοκτονίας των Ποντίων

Ο Φίλης χρησιμοποιεί το ίδιο ακριβώς "επιχείρημα" με την Μαρία Ρεπούση: Άλλο πράγμα η εθνοκάθαρση και άλλο η γενοκτονία. Γιατί όμως;

Απάντηση σε αυτό το ερώτημα είχε δώσει η Μ. Ρεπούση όταν την ρωτούσαν πιεστικώς για ποιό λόγο συμπεριφέρεται έτσι. Η απάντησή της ήταν ότι αν αποδεχτεί την γενοκτονία των Ποντίων, υποβαθμίζεται το "ολοκαύτωμα".

Όποιος έχει μελετήσει τον εβραϊκό τρόπο σκέψεως και αντιλήψεως γνωρίζει ότι κεντρικό στοιχείο της ταλμουδικής σκέψεως είναι ότι "άλλοι αυτοί, άλλοι εμείς". Προσπαθούν σε κάθε ζήτημα να μην εξισώνωνται με τους "γκόιμ".

Γι' αυτό σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι εβραϊκές οργανώσεις της Αμερικής όπως η Anti-Defamation League, είχαν αρνηθεί να αναγνωρίσουν τις γενοκτονίες του Κεμαλισμού εις βάρος των Ποντίων, των Ασσυρίων, και των Αρμενίων. Δεν ήθελαν σε καμμία περίπτωση να εξισωθεί το δικό τους δράμα, με το δράμα άλλων λαών.

Η φρασεολογία που χρησιμοποιούν εν ολίγοις είναι η εξής: Το "Shoah"(ολοκαύτωμα), είναι κάτι μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία και δεν επιτρέπεται να εξισώνεται με άλλες περιπτώσεις.

Η Μαρία Ρεπούση και άλλοι εθνομηδενιστές διανοούμενοι έχοντας εθιστεί σε αυτό τον τρόπο σκέψεως, αναπαράγουν την συγκεκριμένη επιχειρηματολογία. Ότι τάχα δεν επιτρέπεται να εξισώνεται το δράμα των εβραίων με άλλες καταστάσεις διότι υποβαθμίζεται η σημασία του.

Δι' αυτού του τρόπου εκφράζεται εμμέσως η διαφορετικότητα του εβραϊκού λαού από τους άλλους λαούς, και καλλιεργείται η δήθεν ανωτερότητά του: "Το δικό σας δράμα δεν επιτρέπεται να εξισωθεί με το δικό μας δράμα".