H Ελλάδα έχει στρατηγικό συμφέρον από την σύγκρουση μεταξύ ισλαμισμού και σιωνισμού

 

Το μόνιμο ψεύδος που χρησιμοποιεί το Ισραήλ, για να καταστήσει νομιμοφανή την σιωνιστική τρομοκρατία που ασκεί στους λαούς της περιοχής, είναι ότι οι στόχοι που πλήττει είναι καταφύγια τρομοκρατών.

Όταν κατέστρεφε τα νοσοκομεία στην Γάζα, έλεγε ότι εκρύβοντο εκεί μέσα τρομοκράτες της Χαμάς. Τώρα που ισοπεδώνει την Βηρυττό, λέει ότι στα κτήρια κρύβονται μαχητές της Χεζμπολλάχ. "Ανακαλύπτει" παντού και πάντα "τρομοκράτες", εκεί που δεν υπάρχουν.

Το σιωνιστικό Ισραήλ χρησιμοποιεί κατ' επανάληψιν την συγκεκριμένη προπαγανδιστική τεχνική σε σημείο κορεσμού. Τα καθεστωτικά μέσα παραπληροφορήσεως στην Δύση αναπαράγουν αυτό το ψεύδος επί δεκαετίες για να καλύψουν τα ίχνη του σιωνιστικού εγκλήματος, όσο μπορούν.

Το πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι και οι ισλαμιστές μαθαίνουν αυτές τις τεχνικές ψεύδους και παραπληροφορήσεως. Τις βελτιώνουν και τις εξελίσσουν. Κάθε φορά φορά που διαπράττουν ένα ισλαμικό έγκλημα στην Δύση και ξεσπά λαϊκή οργή, μιλούν για ισλαμοφοβία, ρατσισμό, και επικαλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αντί να αισθάνωνται ένοχοι, μετατρέπονται σε κατήγοροι.

Με αποτέλεσμα τα Δυτικά κράτη να έχουν μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεως μεταξύ ισλαμισμού και σιωνισμού. Οι δύο ομάδες πολεμούν σε ξένα εδάφη, αλλά συμπεριφέρονται ωσάν να τους ανήκουν.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μετατραπεί η Ελλάδα σε πεδίο αντιπαράθεσεως μεταξύ ισλαμισμού και σιωνισμού. Ο Ελληνισμός δεν έχει κανέναν λόγο να ταυτιστεί με το ένα ή το άλλο στρατόπεδο.

Αναλύουμε τις μεταξύ των συγκρούσεις για να μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων, αλλά σε μακροπρόθεσμη βάση δεν έχουμε κανένα κίνητρο για την επικράτηση του ενός ή του άλλου.

Έχουμε στρατηγικό όφελος από την εξάντληση και των δύο αντιπάλων.

Στην παρούσα φάση μάς συμφέρει: α) Η ήττα του αμερικανο-σιωνιστικού άξονος στον Περσικό Κόλπο, β) η διάλυση του ΝΑΤΟ και η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Μέση Ανατολή.

Αλλά το επακολουθήσον γεωπολιτικό κενό δεν πρέπει να καλυφθεί από ένα σουνιτικό ΝΑΤΟ. Μία τακτική ήττα του Ισραήλ και των ΗΠΑ θα αλλάξει τον συσχετισμό των δυνάμεων στην Μέση Ανατολή. Αλλά σε στρατηγικό επίπεδο πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το ποιός θα αντικαταστήσει το κενό που θα δημιουργηθεί.

Ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή έχει άλλη μία διάσταση που δεν φαίνεται να απασχολεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Σε περίπτωση ανατροπής του σιιτικού Ιρανικού καθεστώτος, θα αναδυθεί ένα ισχυρό σουνιτικό ισλάμ από την Δυτική Ασία έως την Βόρειο Αφρική. Για την Ελλάδα θα αποτελεί έναν στρατηγικό και μόνιμο εφιάλτη.

Η παρέμβασή μας τις γεωπολιτικές εξελίξεις, μέσω δημοσίας διπλωματίας και Ελληνικών ομάδων πιέσεως σε ξένες πρωτεύουσες, πρέπει να εστιάζει στο να στρέψει τα όπλα του αμερικανο-σιωνιστικού άξονος ενάντια στα μεγάλα σουνιτικά προπύργια, Τουρκία, Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος.

Το ότι εμείς, τώρα, δεν διαθέτουμε την στρατιωτική ισχύ για να επιβάλλουμε το συμφέρον μας ουδόλως μας εμποδίζει από το να υποκινούμε την σύγκρουση μεταξύ σουνιτικού ισλάμ και αμερικανο-σιωνιστικού άξονος.

Το σιωνιστικό Ισραήλ επί τέσσερεις δεκαετίες επένδυσε χρόνο, χρήμα, και ενέργεια, για να σύρει τις ΗΠΑ σε πολέμους εναντίον του Ιράκ και του Ιράν. Μπορούμε να το κάνουμε και εμείς για τα δικά μας στρατηγικά συμφέροντα.

Δεν είναι δύσκολο, αλλά απαιτεί διαχρονική συνέπεια. Απαιτεί την σταδιακή μετατροπή της Ουάσινγκτον σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Ελλάδος. Σε ένα σημείο συμφορήσεως, σε ένα γεωπολιτικό choke-point.

Η Τουρκία ελέγχει προσωρινώς τα Στενά του Ελλησπόντου. Μέχρι την απελευθέρωσή τους, η Ελλάδα πρέπει να ελέγχει τα "Στενά" της Ουάσινγκτον, όπως κάνει το Ισραήλ.

Το Ιράν ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, αλλά το Ισραήλ ελέγχει τα "Στενά" της Ουάσινγκτον, κάτι που αντισταθμίζει τον πολλαπλασιαστή ισχύος που διαθέτει το Ιράν.

Μία σύγκρουση μεταξύ αμερικανο-σιωνιστικού άξονος και νεο-οθωμανικής Τουρκίας δεν ευρίσκεται πιά στην σφαίρα της φαντασίας. Συζητείται ανοικτά στο πεδίο των ιδεών. Ανακοινώθηκε από τον Ναφτάλι Μπένετ, πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ.

Αν υπάρχει η κατάλληλη οργάνωση, η απαραίτητη χρηματοδότηση, και η προπαγανδιστική επιμονή, μπορεί να μετατραπεί σε υλοποιήσιμο επιχειρησιακό σχέδιο.