Το να υποδύεσαι τον απρόβλεπτο στην εξωτερική πολιτική μπορεί να αποφέρει πρόσκαιρα οφέλη, αλλά συνήθως καταλήγει σε στρατηγική απομόνωση

 

O Tράμπ έχει μπερδέψει τον κλάδο των ακινήτων με την διοίκηση μίας υπερδυνάμεως. Έχει ενσωματώσει στον χαρακτήρα του το στοιχείο του απρόβλεπτου. Έμαθε να υποδύεται τον τρελλό και τον απρόβλεπτο για να αιφνιδιάζει και να φοβίζει τους αντιπάλους του.

Όμως οι "τρελλοί" και απρόβλεπτοι ηγέτες ευδοκιμούν στο χάος, στις μηχανορραφίες τύπου Game of Thrones. Το να είσαι απρόβλεπτος βοηθά στο πόκερ, αλλά στην εξωτερική πολιτική μίας υπερδυνάμεως κοστίζει σε συμμάχους και εταίρους.

Ποιά χώρα (πλην της Ελλάδος επί Μητσοτάκη) θα ήθελε να συνδέσει την μοίρα της με έναν απρόβλεπτο, ασταθή, και παρανοϊκό εταίρο;

Οι απρόβλεπτοι και "τρελλοί" ηγέτες δεν μπορούν να προσελκύσουν ή να διατηρήσουν αξιόπιστη υποστήριξη από τους συμμάχους. Καταλήγουν απομονωμένοι.

Λόγω παρορμητικότητος αδυνατούν να σχεδιάσουν αποτελεσματικές στρατηγικές.

Λόγω απρόβλεπτης συμπεριφοράς αδυνατούν να οικοδομήσουν μακροπρόθεσμες συμμαχίες.

Λόγω "τρέλλας" αδυνατούν να διοικήσουν μεγάλα και ισχυρά κράτη χωρίς να τα διαλύσουν.

Οι αλλοπρόσαλλες δηλώσεις του Τράμπ, αν δεν αποτελούν σημάδι προώρου ανοίας, είναι μία προσέγγιση που παγιώνει μία εικόνα διεθνούς αναξιοπιστίας και οδηγεί στον ευτελισμό της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Ουδείς εταίρος ή σύμμαχος (πλήν του Μητσοτάκη) μπορεί να στηρίξει το μέλλον της χώρας του στον ασταθή Τράμπ.