Η τακτική του "τρελλού" στις διαπραγματεύσεις δεν φέρνει καλά αποτελέσματα

 

Ο Τράμπ έχει δηλώσει ότι χρησιμοποιεί την "στρατηγική του παρανοϊκου" (madman strategy) για να αποσπά παραχωρήσεις από τους αντιπάλους. Παριστάνει τον τρελλό για να φοβηθούν οι αντίπαλοι και να υποχωρήσουν.

Την αντέγραψε από τον Νίξον, με την μόνη διαφορά ότι ο Νίξον είχε την ευφυία να την παρουσιάσει ως κάτι προσωρινό, ως μία συναισθηματική έξαρση. Ο Τράμπ το κάνει μονίμως. Απειλεί τους πάντες και τα πάντα.

Εκτός αυτού, βάσει στατιστικών, η θεωρία του παρανοϊκού ηγέτου στην διπλωματία, δεν έχει καλά αποτελέσματα.

Η τακτική του "τρελλού" δεν καταφέρνει να ενισχύσει την αποτρεπτική δύναμη της κυβερνήσεως που την χρησιμοποιεί, ούτε να δημιουργήσει διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.

Οι μελέτες αναφέρουν τρεις βασικούς λόγους:

1. Τα κράτη-στόχοι δεν λαμβάνουν το μήνυμα που ο «τρελλός» ηγέτης πιστεύει ότι στέλνει.

2. Τα κράτη-στόχοι δεν θεωρούν αξιόπιστη την συμπεριφορά του «τρελλού».

3. Τα κράτη-στόχοι δεν υποκύπτουν στον «τρελλό» ακόμη και όταν πιστεύουν τις δηλώσεις του, επειδή ο «τρελλός» θεωρείται ανίκανος να παράσχει αξιόπιστες διαβεβαιώσεις για την μελλοντική του συμπεριφορά.

Το πρόβλημα με αυτή την βλακώδη θεωρία διαπραγματεύσεων είναι ότι εχθρός μπορεί να αντιδράσει προληπτικώς με αντίστοιχο καταστροφικό πλήγμα, αντί να υποχωρήσει φοβούμενος την υποτιθέμενη παράνοια του Τράμπ.

Υπάρχει και μία άλλη ερμηνεία της συμπεριφοράς του Τράμπ. Επειδή είναι τελείως άσχετος σε ζητήματα πολέμου και στρατηγικής, και παθολογικός νάρκισσος, δεν μπορεί να διαχειριστεί καταστάσεις υπό μεγάλη πίεση. Ιδίως πολεμικές κρίσεις που αυτός δημιούργησε. Γι' αυτό χάνει την ψυχραιμία του και είναι απρόβλεπτος. Όχι επειδή υποδύεται, αλλά επειδή δεν ξέρει πώς να απεμπλακεί από τον βάλτο μέσα στον οποίο έριξε την Αμερική.