Σοβαρά προβλήματα στρατηγικής οπτικής έχει
και η Κινεζική ηγεσία. Από την μία μεριά αρνείται την άμεση εμπλοκή στον πόλεμο
υπέρ του Ιράν, για λόγους αρχής, από την άλλη μεριά διακηρύσσει ότι είναι
έτοιμη να προσαρτήσει την Ταϊβάν δια της στρατιωτικής ισχύος.
Πότε ακριβώς θα το κάνει αυτό; Όταν θα έχουν λήξει οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στην Μέση Ανατολή, και ο Δυτικός συνασπισμός θα έχει την δυνατότητα να επικεντρωθεί στην υπεράσπιση της Ταϊβάν;
Μάλλον τότε θα επιλέξει το Πεκίνο να αναλάβει δράση... Όταν όλα τα δυτικά
πυρά θα είναι συγκεντρωμένα πάνω στην Κίνα, και όταν δεν θα έχει κανέναν
σύμμαχο.
Όταν λές ότι, δεν επεμβαίνω πουθενά υπέρ κανενός, μην περιμένεις κάποιος να
επέμβει υπέρ σου όταν βρεθείς σε δυσχερή θέση.
Είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή στο μέλλον, η Κίνα και η Ρωσσία θα δεχθούν στρατιωτική επίθεση από τις ΗΠΑ. Είναι πολύ καλύτερα να τις πολεμήσουν τώρα, μέσω του Ιράν, παρά να τις αντιμετωπίσουν κατά μόνας, περικυκλωμένες από συμμάχους των ΗΠΑ.
Ασχέτως το τί λέει και το τί θα κάνει ο Τράμπ με τις απειλές αφανισμού του Ιράν, την μεγαλύτερη ευθύνη για την σημερινή κατάσταση έχουν οι ηγέτες του πολυπολικού κόσμου, που εδώ και τόσες δεκαετίες δεν συγκρότησαν μία αντι-Νατοϊκή συμμαχία.
Εξίσου μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν και τα Αραβικά κράτη, τα οποία δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν μία αντισιωνιστική συμμαχία.
No comments:
Post a Comment