Για να νικήσει η Ελλάδα σε έναν πόλεμο φθοράς χρειάζεται βιομηχανικό βάθος και εφοδιαστική ανθεκτικότητα

 

Αρκετοί πολίτες έχουν εξοικειωθεί με τον όρο "στρατηγικό βάθος", ασχέτως το ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει, και με το προδοτικό καθεστώς που την διαφεντεύει δεν θα αποκτήσει.

Λίγοι όμως αντιλαμβάνονται τον όρο "βιομηχανικό βάθος". Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε εναλλακτικώς τον όρο "εκβιομηχάνιση", αλλά δεν αντανακλά την έμφαση του προβλήματος που θέλουμε να υπογραμμίσουμε. 

Σε έναν πόλεμο φθοράς η νίκη ανήκει στην πλευρά που μπορεί να διατηρήσει την παραγωγική της ικανότητα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. H επιτυχία εξαρτάται από την αναζωογόνηση της βιομηχανικής βάσεως και την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδος.

Όσα προβλήματα εμφανιστούν στην προμήθεια, παραγωγή, και τροφοδοσία, ισοδυναμούν με σημεία συμφορήσεως (bottlenecks), και ενέχουν τον κίνδυνο καταρρεύσεως του ηθικού της κοινωνίας και της στρατιωτικής αποτελεσματικότητος.

Τα διδάγματα από την Ουκρανία δίνουν έμφαση στα στρατηγικά αποθέματα πυρομαχικών και στην ενίσχυση της ενεργειακής ανθεκτικότητος. Ο πόλεμος φθοράς ευνοεί την πλευρά που προσαρμόζει καλύτερα τις ροές πόρων υπό πίεση.

Η πολιτική ηγεσία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην διαχείριση των πόρων και κατ' επέκταση καθορίζει αν η χώρα θα αντέξει περισσότερο από τον αντίπαλό της.

Υπό συνθήκες πολέμου απαιτείται εξισορρόπηση ανταγωνιστικών απαιτήσεων υπό συνθήκες αβεβαιότητος. Η διαχείριση πόρων σε συνθήκες πολέμου είναι το αποφασιστικό «νόμισμα» μίας παρατεταμένης συγκρούσεως.

Γι' αυτό η Ελλάδα χρειάζεται βιομηχανικό βάθος, το οποίο είναι εξίσου σημαντικό με το στρατηγικό βάθος. Η διαχείριση των πόρων είναι εξίσου σημαντική όπως η διαχείριση των στρατευμάτων.

Η ανώτερη διαχείριση πόρων υπερτερεί των αρχικών πλεονεκτημάτων στο πεδίο της μάχης.

Η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει ανωτερότητα στον εφοδιασμό (logistics supremacy) και υπεροχή στην διαχείριση πόρων (management superiority).

Η υπεροχή στη διαχείριση πόρων σε πολεμικές συνθήκες βασίζεται σε γρήγορους κύκλους λήψεως αποφάσεων, και στην κυριαρχία επεξεργασίας στις βάσεις δεδομένων, με στόχο να ξεπεραστεί ο αντίπαλος.

Για να επιτευχθεί αυτό το στρατηγικό πλεονέκτημα, απαιτείται ανώτερη απόδοση στους τομείς της επεξεργασίας πληροφοριών, της κατανομής πόρων, και του συντονισμού σε πολλαπλά πεδία.

Εν κατακλείδι, η Ελλάδα για να νικήσει σε έναν πόλεμο φθοράς χρειάζεται:

Βιομηχανικό βάθος,

Στρατηγική αποθεμάτων,

Στρατηγική προμηθειών,

Στρατηγική κατανομής και διαχειρίσεως πόρων,

Στρατηγική ασφαλείας των αλυσίδων ανεφοδιασμού,

Στρατηγική αυταρκείας,

Στρατηγική ανθεκτικότητος κρισίμων υποδομών υπό αντίξοες συνθήκες,

Προαγορά, προεγκατάσταση, προεξασφάλιση υλικών και μηχανημάτων.