Πρέπει να κατεδαφίσουμε το ρυθμιστικό κράτος και να οικοδομήσουμε ένα παραγωγικό κράτος

 

Ένα σωρό ηλίθιοι δεν αντιλαμβάνονται την φορολογία ως τιμωρία της παραγωγής και ως ληστεία του μόχθου. Την αντιλαμβάνονται ως αναδιανομή πλούτου και ως οικονομική δικαιοσύνη. Για τους ηλίθιους η ακρίβεια πάντοτε είναι ζήτημα καπιταλιστών και καρτέλς, ποτέ πρόβλημα φορολογίας.

Μόνον οι περιβαλλοντικοί φόροι (δηλαδή το πράσινο πλιάτσικο για να τραφεί η πράσινη ληστοσυμμορία) αντιστοιχεί στο 9.4% των συλλογικών φορολογικών εσόδων του γυφτορωμέικου καθεστώτος. Όλοι αυτοί οι φόροι μετακυλίονται στις τελικές τιμές καταναλωτού.

Επιπλέον η λεγομένη φορολογική συμμόρφωση με την υποχρεωτική ηλεκτρονική τιμολόγηση και την ηλεκτρονική καταγραφή των εργαζομένων έχει επιβάλλει ένα δυσβάσταχτο διοικητικό κόστος στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο αφανισμού.

Ένα Ελληνικό κράτος θα έπρεπε να εκπαιδεύει τους πολίτες και τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού στην παραγωγική συμμόρφωση. Ήτοι, χωρίς αύξηση της παραγωγής, ουδείς κρατικός υπάλληλος θα πληρώνεται μισθό. Αντιθέτως θα γίνωνται συνοπτικές απολύσεις, χωρίς αποζημίωση.

Δεν είναι δυνατόν οι Έλληνες αγρότες να μην μπορούν να παράγουν αγαθά ή να μην μπορούν να τα πωλήσουν και να καταστρέφωνται οικονομικώς, και την ίδια στιγμή τα στελέχη του υπουργείου γεωργίας να πληρώνωνται σταθερό μισθό ή/και να απαιτούν μισθολογικές αυξήσεις, ασχέτως γεωργικού-παραγωγικού αποτελέσματος.

Ο μηνιαίος μισθός των υπαλλήλων του υπουργείου πολιτισμού πρέπει να εξαρτάται από την συνολική πολιτισμική παραγωγή, όπως ακριβώς συμβαίνει με έναν ιδιώτη καλλιτέχνη. Χωρίς πολιτισμική ανάπτυξη δεν επιτρέπεται τα στελέχη του υπουργείου πολιτισμού να πληρώνωνται σταθερό μισθό από την ληστεία=φορολογία των πολιτών. Αυτό είναι παρασιτισμός, κρατικοδίαιτο rent-seeking.

Πρέπει να κατεδαφίσουμε το παρασιτικό και ρυθμιστικό κράτος το οποίο τρέφεται από τις σάρκες του Έθνους, και να οικοδομήσουμε ένα παραγωγικό και αναπτυξιακό κράτος που θα υπηρετεί το Έθνος.

Το ρυθμιστικό και παρασιτικό κράτος το μόνο που παράγει μαζικώς είναι φόροι, νόμοι, εγκύκλιοι, κανόνες, και πρόστιμα. Μισεί την πραγματική οικονομία. Απεχθάνεται την παραγωγή προϊόντων, όπως είναι τα αυτοκίνητα.

Ένα αυθεντικό Ελληνικό κράτος θα μπορούσε να χρηματοδοτεί ιδιωτικές ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες, ελληνικά ναυπηγεία, ελληνικές εταιρείες κατασκευής ηλεκτρονικών υπολογιστών, με δωρεάν τυπωμένο εθνικό νόμισμα, και ως αντάλλαγμα να διατηρεί ένα ποσοστό μετοχικού κεφαλαίου. Θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα κρατικό επενδυτικό κεφάλαιο όπως έχει η Νορβηγία και το Κατάρ, και να κάνει επενδύσεις σε υλικά και άϋλα περιουσιακά στοιχεία.

Αντ' αυτού το σημερινό μισελληνικό καθεστώς προτιμά τον παρασιτισμό, τον οποίο διαχέει σε όλη την Ελληνική κοινωνία.

Ένα σωρό ηλίθιοι συνεχίζουν να ζητούν αποδείξεις, αναλαμβάνοντες τον ρόλο του άμισθου φοροεισπράκτορος, παρ’ ότι οι αποδείξεις δεν μειώνουν το φορολογικό βάρος του φορολογουμένου.

Δηλαδή αντί να βοηθούν τον ιδιώτη να παράγει περισσότερο και να κερδίζει περισσότερο, τον ωθούν στο κλείσιμο της επιχειρήσεώς του προκειμένου να τραφεί η κρατική λερναία ύδρα. Τον τιμωρούν με την αντικοινωνική συμπεριφορά τους.

Η υποχρεωτική έκδοση αποδείξεως δεν γίνεται επειδή το μισελληνικό καθεστώς ενδιαφέρεται γαι τους πολίτες. Ενδιαφέρεται για την παρασιτική επιβίωσή του.

Ένα Ελληνικό κράτος θα θέσπιζε την έκδοση αποδείξεων άνευ φορολογικής επιβαρύνσεως, προκειμένου να αποτελεί απόδειξη συναλλαγής μεταξύ ιδιωτών.

Οι αποδείξεις και τα τιμολόγια για να είναι νόμιμα δεν είναι υποχρεωτικό να εμπεριέχουν φόρους. Όταν αγοράζουμε ένα κιλό κεράσια χωρίς απόδειξη από την λαϊκή της γειτονιάς μας δεν σημαίνει ότι είμαστε ανήθικοι ή ότι ο λιανοπώλης είναι ανήθικος. Ούτε θα γίνουμε ηθικοί αν του ζητήσουμε απόδειξη. Αντιθέτως θα γίνουμε πτωχότεροι, ανήθικοι, και άμισθοι φοροεισπράκτορες για να πλουτίζουν τα γραφειοκρατικά παράσιτα εις βάρος μας.

Με την συλλογή αποδείξεων το καθεστώς εξωθεί τον ραγιά να δουλεύει για λογαριασμό του κράτους δωρεάν, προκειμένου να κτίσει το «αφορολόγητο». Δηλαδή για να σου κάνει την χάρη να μην σου αρπάξει τα πάντα, η κρατική ληστοσυμμορία σε εξωθεί να γίνεις συνεργός και συναυτουργός στα διαρκή εγκλήματά της.

Αυτό αποτελεί την επιτομή του παρασιτισμού και της ανηθικότητος.

Ένα Ελληνικό κράτος θα ωθούσε τους πολίτες να προτιμούν τα ελληνικά προϊόντα, και τις επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν Έλληνες αντί αλλοεθνείς εργαζομένους.

Ένα Ελλληνικό κράτος θα μετατόπιζε το κέντρο βάρους του ελεγκτικού μηχανισμού από την φοροληστεία, στο ποσοστό ελληνικής προστιθεμένης αξίας.

Δηλαδή θα προσπαθούσε να αυξήσει το ποσοστό Ελληνικής συμμετοχής στα προϊόντα που διακινούνται στην Ελλάδα. Πχ σε ένα αυτοκίνητο ή σε ένα πλοίο ή σε ένα αεροσκάφος, αρχικώς να κατασκευάζεται στην Ελλάδα τουλάχιστον κατά ένα 10-20%, και σταδιακώς να αυξάνεται το ποσοστό Ελληνικής συμμετοχής.

Ο κρατικός μηχανισμός, αν είναι Ελληνικός, πρέπει να ελέγχει εάν οι επιχειρήσεις εστιάσεως χρησιμοποιούν ελληνικές πρώτες ύλες, εάν τα μαγειρικά τους σκεύη είναι ελληνικής κατασκευής, αν οι υπάλληλοί τους είναι Ελληνικής καταγωγής.

Ποτέ δεν πρέπει να ασχολείται με τις εισπράξεις της επιχειρήσεως, προσπαθώντας να την ληστέψει με διάφορα προσχήματα, τα οποία βαπτίζει φόρους.

Η φορολογία είναι εξ ορισμού ληστεία.