H Ουκρανία πρέπει να μετατραπεί σε αντιδυτικό πολιορκητικό κριό

 

Με επιστολή του ο Ζελένσκυ πρότεινε στον Πούτιν έναρξη απευθείας ειρηνευτικών συνομιλιών με αφετηρία τις παρούσες γραμμές του πολεμικού μετώπου.

Ως συνήθως το πρόβλημα έγκειται στα ψιλά γράμματα της επιστολής του Ζελένσκυ. Επιδιώκει να συμμετάσχουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ στο πλευρό της Ουκρανίας, δηλαδή δεν θέλει μία διμερή συμφωνία. Θέλει να εμπλέξει τρίτους. Θέλει να αποκτήσει προκαταβολικώς θεσμικό και διπλωματικό πλεονέκτημα έναντι της Ρωσσίας.

Αν αποδεχτεί το Κρεμλίνο μία τέτοια αρχιτεκτονική συνομιλιών, θα αποτελεί ομολογία ήττας. Αν επιμένει ο Ζελένσκυ σε αυτήν την φόρμουλα, ο Πούτιν θα μπορούσε να αντιπροτείνει την συμμετοχή της Κίνας και του Ιράν στις διαπραγματεύσεις για λόγους ισορροπίας διπλωματικών δυνάμεων.

Εις ό,τι αφορά την Ελλάδα, το πρόβλημα είναι η ηχηρή απουσία της από τις εν λόγω διαπραγματεύσεις, την στιγμή που διακυβεύεται το μέλλον του Ευξείνου Πόντου και των Παρευξεινίων εδαφών.

Η Ελλάδα ούσα υπόδουλη στην ΕΕ, υποεκπροσωπείται και επισκιάζεται από τα ευρωατλαντικά συμφέροντα, εις βάρος των μακροπροθέσμων γεωπολιτικών της συμφερόντων.

Η θαλάσσια στρατηγική της Ελλάδος πρέπει να εστιάζει στην μόνιμη παρουσία της στον Εύξεινο Πόντο με δικές της αεροναυτικές βάσεις, δικά της προτεκτοράτα, δικές της εφοδιαστικές αλυσίδες, και δικές της εμπορικές και πολιτισμικές κοινότητες.

Αν το ευρωατλαντικό στρατόπεδο αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Μολδαβίας, της Αρμενίας, της Γεωργίας, και του Αζερμπαϊτζάν, όταν απελευθερωθεί η Ελλάδα από τον ευρωπαϊκό ζουρλομανδύα θα βρεθεί περικυκλωμένη, και αποκομμένη από τον Εύξεινο Πόντο. Θα αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα στρατηγικής περικυκλώσεως που αντιμετωπίζει σήμερα η Ρωσσία.

Όπως έχουμε γράψει στο παρελθόν, η μακροπρόθεσμη στρατηγική της Ελλάδος πρέπει να αποσκοπεί στην ταυτόχρονη αποδυνάμωση του ευρωατλαντικού και του ευρασιατικού στρατοπέδου.

Αν θέλουμε να επανεγκατασταθούμε ασφαλώς και μονίμως στον Εύξεινο Πόντο και να αποκτήσουμε τον έλεγχό του ως ηγεμονική δύναμη, πρέπει να ωθήσουμε στην διάλυση και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και την Ευρασιατική Ένωση.

Κάθε φορά που κάποιο εκ των δύο στρατοπέδων αποκτά ένα πλεονέκτημα εις βάρος του αντιπάλου, πρέπει να στηρίζουμε τον ασθενέστερο για να συνεχίζεται η κατατριβή τους. Αν η πλάστιγγα γείρει προς την άλλη πλευρά, εναλλάσσουμε την στήριξή μας. Ο εχθρός γίνεται φίλος, και ο φίλος γίνεται εχθρός.

Στην παρούσα φάση, υπό τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων, θα συνέφερε την Ελλάδα η αντιστροφή του τρόπου λειτουργίας του τεχνητού Ουκρανικού κράτους.

Μία πολιτικο-στρατιωτική αντιστροφή της στρατηγικής καταστάσεως στην Ουκρανία θα οδηγούσε σε συρρίκνωση και αναδίπλωση του ευρωατλαντικού στρατοπέδου. Απαιτείται έξωθεν υποκινουμένη αλλαγή κυβερνήσεως στο Κίεβο, επικράτηση ενός αντι-δυτικού καθεστώτος, και μετατροπή του Ουκρανικού προτεκτοράτου από αντι-ρωσσικό σε αντι-ευρωπαϊκό πολιορκητικό κριό.

Μία ευρασιατική κυβέρνηση στο Κίεβο θα μπορούσε να εξοπλίζεται και να χρηματοδοτείται από κράτη του πολυπολικού κόσμου για να εξαπολύει επιθέσεις εναντίον ομόρων κρατών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Οι ευρασιατικές χώρες του πολυπολικού κόσμου θα πρέπει να στείλουν όπλα, πυρομαχικά, μισθοφόρους, και ό,τι άλλο θα χρειαστεί η μετασχηματισθείσα Ουκρανία για να ξεκινήσει έναν proxy war κατά της Δύσεως.

Αντί να πολεμούν οι Ουκρανοί στρατιώτες για χάρη του ευρωατλαντικού στρατοπέδου, να πολεμούν για χάρη του ευρασιατικού στρατοπέδου.

Η Ουκρανία είτε θα πολεμήσει κατά της Δύσεως, είτε θα αφανιστεί από τον χάρτη διαμελιζομένη. Δεν υπάρχει μέση οδός.

Η υψηλή Ελληνική στρατηγική πρέπει να στηρίζεται σε πολέμους φθοράς δι' αντιπροσώπων για να συντριβεί το ευρωατλαντικό στρατόπεδο. Όσο υπάρχουν πρόθυμοι αλλοεθνείς πολεμιστές η Ελλάδα πρέπει να τους εκμεταλλεύεται και να τους εξοπλίζει για τα δικά της εθνικά συμφέροντα.

Ο Ελληνισμός πρέπει να θέσει ως στρατηγικό του στόχο την απόκτηση του πλήρους ελέγχου των στενών του Ελλησπόντου, και της επανεγκαταστάσεως Ελληνικών πληθυσμών στα Παρευξείνια εδάφη.

Για να επιτευχθεί ο στόχος, πρέπει να κατακερματιστούν οι ανταγωνιστικές συμμαχίες και τα ανταγωνιστικά κράτη, είτε ευρωατλαντικής αποκλίσεως, είτε ευρασιατικής.

Δεν έχουμε και ούτε θέλουμε να αποκτήσουμε μονίμους συμμάχους. Έχουμε μόνιμα εθνικά, ηγεμονικά, γεωπολιτικά, εμπορικά, δημογραφικά, πολιτισμικά, και στρατηγικά συμφέροντα στον Εύξεινο Πόντο.