Μετά την σημερινή Αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Βενεζουέλα επιβεβαιώνονται για μία εισέτι φορά οι αναλύσεις που κάνουμε εδώ και μήνες:
1. Ο Τράμπ δεν είναι ειρηνοποιός. Είναι πολεμοχαρής. Θέλει να κλείσει το μέτωπο με την Ρωσσία για να
ανοίξει νέα πολεμικά μέτωπα με την Βενεζουέλα, το Ιράν, και την Κίνα.
2. Ο Τράμπ δεν έχει τον πλήρη έλεγχο του κρατικού μηχανισμού, οι νεοσυντηρητικοί επανήλθαν και καθορίζουν την πολιτική ατζέντα.
3. Ο Πούτιν διαπράττει κωμικοτραγικά λάθη στρατηγικής. Το ίδιο ισχύει για το Ιράν και την Κίνα. Αντί να στείλουν τελεσίγραφο στις ΗΠΑ ότι θα επέμβουν όλοι μαζί ως στρατιωτικός συνασπισμός στο πλευρό της κυβερνήσεως Μαδούρο, παρακολουθούν αμέριμνοι την Αμερική να ανατρέπει τον έναν μετά τον άλλον τους δικούς τους συμμάχους. Ελπίζουν ότι θα αντιμετωπίσουν επιτυχώς τον δυτικό συνασπισμό κατά μόνας.
4. Από πλευράς μακροπροθέσμου στρατηγικής ο Δυτικός συνασπισμός σκοπεύει ταυτοχρόνως σε πολλαπλούς στόχους. Ακόμη και αν αποτύχει στην Ουκρανία, έχει θέσει ως στόχο την Μολδαβία,την Γεωργία, την Σερβία, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, και το Καζακστάν. Αποσκοπεί στην σταδιακή τους προσάρτηση στο Δυτικό στρατόπεδο.
5. Η Κίνα, το ισχυρότερο κράτος του πολυπολικού κόσμου, διαπράττει απίστευτα λάθη στρατηγικής. Υποθέτει ότι αν δεν επέμβει στρατιωτικώς στο δυτικό ημισφαίριο (Λ. Αμερική), οι ΗΠΑ θα της ανταποδώσουν την χάρη και δεν θα επέμβουν υπέρ της Ταϊβάν όταν η Κίνα επιχειρήσει την ενοποίηση.
Είναι αδιανόητο οι ΗΠΑ να απειλούν ότι θα επέμβουν υπέρ της Ταϊβάν, συγχρόνως να επεμβαίνουν στην Βενεζουέλα, και η Κίνα να στέκεται απαθής. Και ύστερα να ελπίζει ότι θα βελτιωθούν οι διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας, τάχα επειδή ο Τράμπ είναι ρεαλιστής και ασκεί συναλλακτική διπλωματία.
6. Το μόνο που επιτυγχάνουν οι χώρες του πολυπολικού κόσμου με την ανεξήγητη αδράνειά τους, είναι να αντιμετωπίζουν απομονωμένες τις ένοπλες δυνάμεις της Δυτικής συμμαχίας.
7. Ακόμη και αν ο Πούτιν υπογράψει μία επωφελή συμφωνία με τις ΗΠΑ παγώνοντας το Ουκρανικό μέτωπο, η απώλεια της Βενεζουέλας του Μαδούρο, της Συρίας του Άσσαντ, της Λιβύης του Καντάφι, και ενδεχομένως του σιιτικού Ιράν του Καμενεΐ, θα δυσχεράνει κατά πολύ την στρατηγική ανάσχεση του ΝΑΤΟ.
8, Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Την στιγμή που ο Τράμπ δηλώνει ανοικτά ότι θα επέμβει υπέρ των Ιρανών αντικαθεστωτικών διαδηλωτών, την στιγμή που η ΕΕ επεμβαίνει εμφανώς στις εθνικές εκλογές και ακυρώνει κάθε εκλογικό αποτέλεσμα που δεν την συμφέρει, ο πολυπολικός κόσμος επιδεικνύει μία αυτοκαταστροφική νωχελικότητα και έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού.
9. Για να αποδείξει ο πολυπολικός κόσμος ότι διαθέτει αποθέματα ζωτικότητος, πρέπει άμεσα να δηλώσει ότι θα επέμβει στρατιωτικώς στο πλευρό της Βενεζουέλας. Στην χειροτέρα των περιπτώσεων, αν ανατραπεί η κυβέρνηση του Μαδούρο και οι ΗΠΑ εγκαθιδρύσουν ένα φιλο-αμερικανικό καθεστώς, οι χώρες του πολυπολικού κόσμου πρέπει να το ανατρέψουν στρατιωτικώς, ως αντίποινα για την ανατροπή του Μαδούρο.
10. Αν θέλουν να επιβιώσουν, οι χώρες του πολυπολικού κόσμου πρέπει να κάνουν προβολή ισχύος μακράν των εθνικών τους συνόρων, εντός των εδαφών του Δυτικού κόσμου.
Είχες δίκιο εδώ και καιρό για συντονισμένη απάντηση του πολυπολικού κόσμου θέση που σε καποιους ισωσ φάνταζε ανεδαφική. Τελικά ήταν οξυδερκής πρόβλεψη ! Πράγματι οι ΗΠΑ εκκαθαρίζουν έναν προς έναν τα περιφερειακά στηρίγματα του «άξονα» Κίνας Ρωσίας. Το βλέπουν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι βέβαια.
ReplyDeleteΓιατι λοιπόν δεν κινούνται; Αρκεί η έλλειψη στρατηγικησ ;
Επιχειρώ μια επιγραμματική τοποθέτηση:
Πρώτον πρόκειται για χώρες με περιορισμένο εθνικό εκτόπισμα εμβέλεια (κινέζοι υπάρχουν μόνο στην Κίνα και Ρώσοι μόνο στην Ρωσία)
…αλλά και ιδεολογικά αν το δει κανεισ δεν έχουν -και δεν θα μπορούσαν ισως και να έχουν- κάποιο οικουμενικό όραμα τύπου Σοσιαλισμός ή Ελληνισμός ή ακόμα και Ισλάμ.
Ακόμα χειρότερα οι Κινέζοι διακατέχονται από μια μάλλον αμυντική φιλοσοφική θεώρηση ενώ οι Ρώσοι δεν θα διακινδύνευαν την επιβίωση τους για κάτι μεγαλύτερο βλ δήλωση Πούτιν «ο κοσμος δεν έχει νόημα χωρίς την Ρωσία»
Δευτερον ίσως ακόμα και να νιώθουν «υποδεέστεροι» στον πλανήτη…δεύτεροι ας το πούμε απλά! Αιώνες «απομόνωσης» , περίπου «εκτός» με κάποιες εξαιρέσεις από το πλανητικό γιγνεσθαι όπου η πρωτοκαθεδρία της Δύσης τους επιφύλασσε τον ρόλο παρατηρητή ή ακολούθου κάπου μάλλον έχει λειτουργήσει ανασταλτικά.
Και τέλος αναρωτιέμαι μήπως πέρα από τις αδυναμιεσ του ο πολυπολικος κόσμος φοβάται και παγκόσμιο ή πυρηνικό πόλεμο; Δεδομένου ότι ξέρουν πως απέναντι τους έχουν να αντιμετωπίσουν έναν σκοτεινό και παράφρονα δυτικό κόσμο;
Δεν αναιρούν το συμπέρασμα του άρθρου τα παραπάνω εννοείται. Ωστόσο θα ήθελα μια γνώμη
Ευχαριστώ