Η Ελλάδα πρέπει να διαθέτει στρατηγική ιεράρχηση αλλά και να είναι έτοιμη για πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα ταυτοχρόνως

 

Ένα από τα αμέτρητα εγκλήματα που έχει διαπράξει το ξενόδουλο φιλοδυτικό καθεστώς στην Ελλάδα στον τομέα της εθνικής αμύνης είναι ότι έχει περιορίσει το εύρος των κινδύνων σε μία μόνον χώρα, την Τουρκία.

Με αποτέλεσμα γενεές αξιωματούχων στις ένοπλες δυνάμεις και στον κρατικό μηχανισμό να εθίζωνται σε μονοδιάστατες αντιλήψεις διαχειρίσεως κινδύνων. Δηλαδή δεν εκπαιδεύονται στο πώς θα αντιμετωπίσουν πολλαπλούς εχθρούς ταυτοχρόνως, από διαφορετικές χώρες.

Αυτό το πρόβλημα το αντιμετώπισαν στο παρελθόν πολλά κράτη: Βενετία, Αυστριακή αυτοκρατορία, Βρετανία, Γερμανία, Πολωνία. Σήμερα αποτελεί τον μόνιμο πονοκέφαλο των Αμερικανών στρατηγικών σχεδιαστών. Πώς θα αναχαιτίσουν ταυτοχρόνως την Ρωσσία και την Κίνα.

Η στρατηγική απάντηση που έδωσαν στο παρελθόν αυτοκρατορίες όπως η Ρωμαϊκή και η Μεγάλη Βρετανία, είναι η ιεράρχηση. Στα αγγλικά ονομάζεται strategic sequencing, στρατηγική ιεράρχηση. Πλήττεις τον κάθε εχθρό ξεχωριστά, όχι όλους μαζί.

Στο πρόσφατο παρελθόν, το σιωνιστικό Ισραήλ έπληξε πολλαπλούς εχθρούς ταυτοχρόνως, αλλά επικράτησε λόγω ανικανότητος των εχθρών του να συνασπιστούν εναντίον του. Αν οι εχθροί του το έπλητταν ταυτοχρόνως, θα είχαν προξενήσει μεγάλη καταστροφή στο Ισραήλ.

Στην Ελλάδα το καθεστώς των ευρωραγιάδων εξαλείφει τέτοιου είδους στρατηγικά ζητήματα δια της μή αναγνωρίσεως του προβλήματος. Αφού δεν μας απειλούν εχθροί, πλην της Τουρκίας, γιατί να ανησυχούμε για ταυτόχρονες επιθέσεις από διαφορετικούς εχθρούς; Έτσι σκέπτονται οι ελληνόφωνοι ευρωχαχόλοι.

Το εθνοπροδοτικό καθεστώς δεν αναγνωρίζει εχθρούς, ό,τι και να πράττουν εις βάρος της Ελλάδος. Οπότε δεν υπάρχουν εχθρικές χώρες, άρα δεν υφίσταται κίνδυνος ταυτοχρόνου επιθέσεως από διαφορετικούς εχθρούς, άρα γιατί να προετοιμαστούμε για τέτοιο σενάριο; Η "λογική" του Καραγκιόζη.

Μόνο που χώρες όπως η Συρία, η Λιβύη, ο Λίβανος, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, η Αλβανία, η Αλγερία, η Τουρκία, το Πακιστάν, πυκνώνουν τις σχέσεις τους απομακρυνόμενες από την Δύση, και αποκτούν γεωστρατηγική αυτονομία.

Αν συνυπολογίσουμε ότι η Ιταλία και η Ισπανία συνεργάζονται στενώς με την Τουρκία, η Ελλάδα έχει απομείνει μόνη της, χωρίς γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό βάθος, για να αντιμετωπίσει ένα νέο πλέγμα τοπικών συνασπισμών στην Βόρειο Αφρική και στην Μέση Ανατολή.

Με την προϋποθέση ότι διαθέτουμε στρατηγική αυτονομία, κάτι που δεν υφίσταται αυτήν την στιγμή, η υψηλή Ελληνική στρατηγική πρέπει αφ' ενός να κατακερματίζει κάθε συσσωμάτωση κρατών στην περιφέρειά της, και αφ' ετέρου να προετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο: πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα με πολλαπλούς εχθρούς, ταυτοχρόνως.

Ποτέ δεν πρέπει να αποσκοπούμε σε μία τέτοια εξέλιξη. Όμως, αν δεν διασπάμε προληπτικώς τους εχθρούς, πχ την ετοιμόρροπη Λιβύη, αν δεν ανατρέπουμε προληπτικώς εχθρικά καθεστώτα, πχ τον Αλ-Τζολάνι στην Συρία, τουλάχιστον οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι για το χειρότερο σενάριο. Ήτοι, να δεχθούμε ταυτόχρονη επίθεση από Τουρκία, Λιβύη, Συρία, ίσως και άλλες χώρες.

Όποιος πολιτικός ή στρατιωτικός αποκλείει τέτοια σενάρια στην σημερινή εποχή, είναι βλαξ ή προδότης. Και επειδή πάντα το αποτέλεσμα μετρά εις ό,τι αφορά τις συνέπειες για την Πατρίδα, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ βλακός και προδότου.