Αν θέλουμε να ηγημονεύσουμε, η στρατηγική του διαίρει και βασίλευε απαιτεί το να μην συμμαχούμε με τους ισχυροτέρους εις βάρος του αδυνάμου

 

Είναι εντυπωσιακό ότι οι δυτικοί ηγέτες θέλουν να επαναλάβουν στο Ιράν ό,τι έκαναν στην Συρία. Έχουν λησμονήσει τις παλαιές και δοκιμασμένες τακτικές του διαίρει και βασίλευε.

Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι το Ιράν εξισορροπεί τα σουνιτικά κράτη και συγκρατεί τον τουρκικό, πακιστανικό, και σαουδαραβικό επεκτατισμό.

Δεν συμφέρει κανέναν στην Δύση η δημιουργία ενός ισχυρού σουνιτικού ΝΑΤΟ. Και όμως, επιμένουν. Είναι απίστευτη η τύφλωσή τους.

Πακιστάν, Τουρκία, και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν αμυντική συμφωνία. Αυτό θα έπρεπε να έχει θέσει σε συναγερμό όλα τα αμυντικά επιτελεία της Δύσεως. Αλλά επειδή καιροφυλακτεί η σύγκρουση Ισραήλ και Ιράν, παραβλέπουν τον σουνιτικό κίνδυνο.

Aν οι ΗΠΑ είχαν σοβαρή ηγεσία, επισήμως θα απειλούσαν το Ιράν για να τηρούν τα προσχήματα με το Ισραηλινό λόμπι, αλλά ανεπισήμως και υπογείως θα βοηθούσαν το Ιράν να αντιταχθεί στον σουνιτικό επεκτατισμό. Θα χρησιμοποιούσαν το σιιτικό Ιράν για να αποδυναμώσουν το σουνιτικό Ισλάμ.

Τέτοια εγκληματικά στρατηγικά λάθη ενδεχομένως να πληρωθούν ακριβά στο μέλλον. Μπορεί το σιιτικό Ιράν να τα βρεί με τα σουνιτικά κράτη και να σχηματιστεί ένα ισλαμικό ΝΑΤΟ, αντί για ένα σουνιτικό ΝΑΤΟ.

Η Δύση και το Ισραήλ έχουν βασίσει όλη τους την στρατηγική στην διπλωματική απομόνωση του σιιτικού Ιράν από τα σουνιτικά κράτη. Αλλά αυτό δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο στο διηνεκές. Αν τα μουσουλμανικά κράτη υπερβούν τις θρησκευτικές τους διαφορές, η Δύση θα βρεθεί απέναντι σε έναν ισχυρότατο ισλαμικό στρατιωτικό συνασπισμό.

Η Ελλάδα πρέεπει να αυτονομηθεί στρατηγικώς από την αυτοκτονική Δύση. Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να συμμαχεί με την πλειοψηφία των σουνιτκών κρατών εις βάρος ενός σιιτικού. Όχι για ιδεολογικούς λόγους, αλλά για στρατηγικούς.