Oι κυβιστήσεις χωρίς ανταλλάγματα ως μόνιμη και συστημική παθογένεια του ευρωραγιαδισμού

 

Οι πρόσφατες δηλώσεις Μητσοτάκη περί της νομιμότητος της απαγωγής του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, αντανακλούν τον μέσο όρο νοημοσύνης και συμπεριφοράς των καθεστωτικών σαλτιμπάγκων.

Όταν πρόκειται να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος έναντι της Τουρκίας, κρύβονται πίσω από το διεθνές δίκαιο γνωρίζοντες εκ προοιμίου ότι δεν προσφέρει καμμία προστασία.

Όταν βλέπουν ότι το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ και αρκετοί Ρεπουμπλικανοί στρέφονται κατά του Τράμπ συντάσσονται μαζί τους και μιλούν κατά του "Τραμπισμού", αδιαφορώντας για την περίπτωση να κερδίσει ο Τράμπ τις προεδρικές εκλογές, και τις συνέπειες που θα υποστεί η Ελλάδα εξ αιτίας της δικής τους βλακώδους επιλογής.

Όταν βλέπουν ότι υπερισχύει η woke ατζέντα στις ΗΠΑ, την υπερψηφίζουν στην Ελλάδα. Όταν έγινε στροφή στις ΗΠΑ λόγω Τράμπ, έκαναν και αυτοί στροφή κατά της woke ατζέντας.

Όταν έγινε η ρωσσική εισβολή στην Ουκρανία, συντασσόμενοι με την Νατοϊκή αγέλη επικαλέστηκαν το διεθνές δίκαιο, τήρησαν μονομερή στάση υπέρ της Ουκρανίας, αδιαφορώντας για τις σχέσεις Ελλάδος-Ρωσσίας και τί αντίκτυπο θα έχει στο Κυπριακό ζήτημα η αντι-ρωσσική στάση.

Μετά την απαγωγή του Μαδούρο, επειδή ο Τράμπ και το κυρίαρχο αφήγημα στις ΗΠΑ αδιαφορούν για το διεθνές δίκαιο, οι ελληνόφωνοι σαλτιμπάγκοι έκαναν νέα κυβίστηση. Ευθυγραμμίστηκαν με τον Τράμπ με "αντάλλαγμα" το ενδεχόμενο να βγούν μία φωτογραφία μαζί του.

Οι συνεχείς κυβιστήσεις των σαλτιμπάγκων θα είχαν κάποιο νόημα, αν εξυπηρετούσαν τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Αλλά στην περίπτωσή τους πρόκειται για την αποθέωση του ραγιαδισμού.

Οι ελληνόφωνοι καιροσκόποι οσμίζονται ποιό είναι το στιγμιαίο κυρίαρχο αφήγημα, και το προσκυνούν αυθωρεί και παραχρήμα, εκποιώντας όσια και ιερά.

Η πιθανότης να πράξουν αντιστρόφως στις συγκεκριμένες καταστάσεις, δεν υφίσταται διότι είναι εμποτισμένοι με τον ραγιαδισμό μέχρι το μεδούλι.

Στην περίπτωση της Κύπρου, της Ανατολικής Θράκης, της Βορείου Ηπείρου, της Βορείου Μακεδονίας, της Βορείου Θράκης, των Μικρασιατικών παραλιακών εδαφών, θα έπρεπε να επικαλούμεθα το εθνικό συμφέρον και να ενεργούμε μονομερώς και προληπτικώς αδιαφορώντας για τις γελοιότητες περί διεθνούς δικαίου.

Ενώ στην περίπτωση του Μαδούρο θα έπρεπε να επικαλούμεθα το διεθνές δίκαιο προκειμένου να αναχαιτίσουμε τον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αδιαφορώντας για τις εις βάρος μας κατηγορίες περί δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Στον πολιτικό πόλεμο δεν κερδίζει αυτός που είναι συνεπής με την αντικειμενική αλήθεια. Αλλά αυτός που επιβάλλει την δική του υποκειμενική αλήθεια.