Ενώ το Ισραήλ σχεδιάζει στροφή προς την Ασία, αρκετοί ανιστόρητοι χριστιανοί φιλοσιωνιστές θεωρούν ότι η συμμαχία Ισραήλ-Δύσεως θα παραμείνει αλώβητη

 

Αρκετοί ανιστόρητοι χριστιανοί φιλοσιωνιστές, υποστηρίζουν αναφανδόν το Ισραήλ με διάφορα προσχήματα. Από το ότι αποτελεί ανάχωμα κατά του Ισλάμ και ότι είναι φρούριο του Δυτικού πολιτισμού, μέχρι το ότι βάσει της Βίβλου οι χριστιανοί οφείλουν να υπερασπίζωνται το Ισραήλ.

Το πρόβλημα είναι ότι η Ιστορία διδάσκει τα αντίθετα. Για αρκετούς αιώνες οι εβραίοι είχαν πολύ καλές σχέσεις με τα Ισλαμικά χαλιφάτα της Μεσαιωνικής εποχής. Ανήρχοντο στα ύπατα αξιώματα ισλαμικών κυβερνήσεων, και εύρισκαν καταφύγιο σε ισλαμικά κράτη όταν εδιώκοντο από την επικράτεια των χριστιανών ηγεμόνων.

Σε αρκετές περιπτώσεις εβραϊκές κοινότητες συμμαχούσαν με μουσουλμάνους κυβερνώντες εις βάρος των χριστιανικών κοινοτήτων.

Το προτεσταντικό παραμύθι του χριστιανικού σιωνισμού έχει πεπερασμένο ιστορικό βάθος. Αν κάποιος μελετήσει την Ιστορία, θα διαπιστώσει ότι το εν λόγω αφήγημα εξυπηρετεί προσωρινές πολιτικές σκοπιμότητες.

Αυτά για το κάπως μακρινό παρελθόν. Για το σχετικώς πρόσφατο παρελθόν, το σιωνιστικό Ισραήλ είχε μυστική συνεργασία με την κεμαλική Τουρκία και το Ιράν του Σάχη, ως μη-Αραβικά κράτη.

Η λεγομένη περιφερειακή στρατηγική του Ισραήλ αποσκοπούσε στην αναζήτηση συμμαχιών με μουσουλμανικά κράτη κατά των Αραβικών κρατών, κυρίως της Αιγύπτου και της Συρίας, για να αντιμετωπίσει τον εις βάρος του Αραβικό συνασπισμό και το κίνημα του Παναραβισμού.

Αυτή η στρατηγική άλλαξε όταν επικράτησε στο Ιράν το καθεστώς του Αγιατολάχ Χομεϊνί και στην Τουρκία το καθεστώς του Ερντογάν. Έκτοτε το Ισραήλ προσπαθεί να οικοδομήσει καλές σχέσεις με σουνιτικά καθεστώτα (Abraham Accords), και μάλιστα θεοκρατικά-όπως της Σαουδικής Αραβίας, αναδιατάσσον την περιφερειακή του στρατηγική.

Επομένως το σόφισμα ότι το Ισραήλ αποτελεί προπύργιο της Δύσεως δεν ισχύει. Το επαναλαμβάνουν όσοι ψάχνουν εύκολες δικαιολογίες.

Σήμερα, οι δεξαμενές σκέψεως του Ισραήλ καταστρώνουν μακροπρόθεσμα σχέδια για την σύμπηξη μετα-Δυτικών συμμαχιών στην Ασία. Ενσωματώνουν ήδη στο σκεπτικό τους την περίπτωση καταρρεύσεως της Δύσεως και αρχίζουν να αναζητούν συμμάχους στην Ασία.

Η περίπτωση της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ σιωνιστών και ινδουϊστών είναι γνωστή εδώ και αρκετά χρόνια για όσους παρακολουθούν τις γεωπολιτικές εξελίξεις.

Μία τέτοια ισραηλινή δεξαμενή σκέψεως είναι το Signal Group (https://signal-group.org) που μιλά ξεκάθαρα για pivot to Asia, δηλαδή για στροφή προς την Ασία.

Γνωστές εφημερίδες όπως η Jerusalem Post δημοσιεύουν άρθρα με τίτλους όπως "Following the war, Israel should reduce US dependency and seek alliances in Asia", (https://www.jpost.com/defense-and-tech/article-879141).
"Μετά τον πόλεμο, τo Ισραήλ πρέπει να μειώσει την εξάρτησή του από τις ΗΠΑ και να αναζητήσει συμμαχίες στην Ασία".

Συνεπώς την στιγμή που ένα σωρό απληροφόρητοι και εύπιστοι πολίτες της Δύσεως υποστηρίζουν το σιωνιστικό Ισραήλ, οι ιθύνοντες του σιωνιστικού κράτους σχεδιάζουν αναδιάταξη των συμμαχιών τους.

Βάσει της ιστορίας, δεν πρέπει να εκπλήξει κανέναν μία συμμαχία μεταξύ Ισραήλ και Κίνας εναντίον δυτικών κρατών, ή μία συμμαχία μεταξύ Ισραήλ και μουσουλμανικών κρατών εις βάρος χριστιανικών κρατών.

Όχι μόνον δεν θα είναι περίεργο, θα είναι αναμενόμενο. Διότι οι Ισραηλινοί σιωνιστές δεν πιστεύουν τις ανοησίες που παπαγαλίζουν οι χριστιανοί σιωνιστές και φιλοσιωνιστές. Κατανοούν πλήρως την έννοια της προσωρινής συμμαχίας.

Για όσον καιρό οι ανιστόρητοι δυτικοί χριστιανοί τούς παρέχουν πόρους, το αφήγημα της χριστιανο-σιωνιστικής συμμαχίας θα επαναλαμβάνεται. Όταν εξαντληθεί η χρησιμότης του, το Ισραήλ θα αντιστρέψει το αφήγημα, και θα μιλά για ισλαμο-σιωνιστική συμμαχία.

Η συνεργασία με το Ιράν του Σάχη κατά των σουνιτικών Αραβικών κρατών, και η μετέπειτα στροφή-συνεργασία με τα σουνιτικά Αραβικά κράτη εναντίον του σιιτικού θεοκρατικού Ιράν, είναι καλύτερος δείκτης αναλύσεως των γεωπολιτικών εξελίξεων, από τις πομφόλυγες των χριστιανών φιλοσιωνιστών.