Τα προβλήματα δικαιοσύνης δεν περιορίζονται στην διαφθορά προσώπων

 

Κόμματα/κινήματα όπως της Καρυστιανού προσπαθούν να αποσπάσουν εκλογικό κοινό με επίκεντρο τα ζητήματα δικαιοσύνης. Το πολιτικό πρόβλημα που ανακύπτει είναι η ευρύτης του όρου δικαιοσύνη.

Έχουν το δικαίωμα να επικεντρωθούν σε εγκλήματα όπως το έγκλημα των Τεμπών. Αλλά τί θα πράξουν με το διαρκές έγκλημα των μνημονίων; Τί θα γίνει με το διαρκές έγκλημα της πράσινης απάτης; Θα θέσουν το Ελληνικό δίκαιο πάνω από το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο;

Όταν κάποιος περιορίζει το πρόβλημα της δικαιοσύνης σε διεφθαρμένους δικαστές, χωρίς να θέτει ευρύτερα δομικά προβλήματα, το πολύ-πολύ θα αλλάξει δύο-τρεις νόμους, και θα μπουν στην φυλακή 5-10 διεφθαρμένοι πολιτικοί. Αυτό δεν είναι σοβαρή πολιτική αλλαγή.

Η δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν πάσχει μόνον επειδή υπάρχουν διεφθαρμένοι πολιτικοί. Ούτε επειδή εξαρτάται από την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία. Πάσχει επειδή εισάγει το 80% των νόμων από το εξωτερικό. Πάσχει επειδή εξαρτάται πλήρως από την ΕΕ.

Πάσχει επειδή δεν είναι καν Ελληνική Δικαιοσύνη. Είναι μία ελληνόφωνη γραφειοκρατική κάστα χωρίς raison d'être (λόγο υπάρξεως), πέραν του βιοποριστικού.

Οι Νόμοι και η Δικαιοσύνη πρέπει να εξυπηρετούν την συλλογική επιβίωση του Ελληνισμού, την συνέχεια και την αιωνιότητα του Ελληνικού Έθνους.

Όπως θα έλεγε και ο Μοντεσκιέ, οι Νόμοι του Ελληνικού έθνους-κράτους πρέπει να αντανακλούν την γεωγραφία, την ιστορία, τις παραδόσεις, τα συμφέροντα, τα ήθη, και τα έθιμα του Ελληνικού Λαού. Και όχι τα συμφέροντα ξένων οργανισμών (ΕΕ/ΝΑΤΟ) και ομάδων πιέσεως (πράσινο λόμπι, λοάτκι, λαθροέποικοι, τραπεζικό καρτέλ).

Κάτι τέτοιο δεν ισχύει υπό το υπάρχον καθεστώς. Όποιος περιορίζει το πρόβλημα της δικαιοσύνης σε εφήμερα ζητήματα αντί να το επεκτείνει σε δομικά και διαχρονικά προβλήματα, λίαν συντόμως θα απογοητεύσει το εκλογικό κοινό του, διότι τα αποτελέσματα θα είναι εξίσου εφήμερα.