Η Δυτική συμμαχία έχει μετατοπίσει τους στόχους της έναντι του Ιράν, από την αλλαγή καθεστώτος στον εδαφικό κατακερματισμό του

 

Οι στρατηγικές της Δύσεως και του Ισραήλ έναντι του Ιράν έχουν μετατοπιστεί από την αναχαίτιση προς την επιτάχυνση του εσωτερικού κατακερματισμού.

Σκοπός τους δεν είναι πιά μόνον η κατάρρευση του καθεστώτος (regime change). Σκοπός είναι να αποτραπεί η δημιουργία μίας νέας περιφερειακής τάξεως με επίκεντρο το Ιράν μετά την αλλαγή καθεστώτος.

Σε προηγουμένη ανάρτηση αναφερθήκαμε στο χάσμα αντιληπτικής ταχύτητος μεταξύ των διπλωματών της Δύσεως και της ηγεσίας του Ιράν.

Ο νέος στρατηγικός στόχος της Δυτικής συμμαχίας είναι να προχωρήσει πέρα από την αλλαγή καθεστώτος προς μια δομική αποδυνάμωση ή «βαλκανοποίηση» του Ιράν, μετατρέποντάς το σε ένα σύνολο ασθενεστέρων, ευκόλως διαχειρισίμων κρατικών οντοτήτων.

Ως συνήθως η Ιρανική ηγεσία ανταπαντά με στομφώδεις ισχυρισμούς ότι δεν υφίσταται κίνδυνος διασπάσεως της χώρας, και ότι το Ιράν είναι πανίσχυρο. Το πρόβλημα είναι ότι το Ιράν δεν έχει αντίστοιχα σχέδια διασπάσεως του Δυτικού συνασπισμού, ούτε προσανατολίζει την υψηλή στρατηγική του στην διάσπαση των ΗΠΑ.

Όταν ο ένας αντίπαλος υπερακοντίζει τον άλλον σε στόχους και αξιώσεις, ενώ η άλλη πλευρά αμύνεται με ένα είδος πολιτικού κατενάτσιο, σε βάθος χρόνου κερδίζει ο επιτιθέμενος.