H δυναμική των συμμαχιών και πώς πρέπει να τις προσεγγίζει ο σύγχρονος Ελληνισμός

 

O σύγχρονος Ελληνισμός πρέπει να εμπεδώσει την δυναμική των συμμαχιών. Το "Ανήκομεν εις την Δύσιν" είναι η επιτομή της πολιτικής ηλιθιότητος, του εθνομηδενισμού, και του ραγιαδισμού.

Οι συμμαχίες είναι εργαλεία πολιτικής, και όχι αιώνιες φιλίες ή άκαμπτες νομικές δομές. Μεταβάλλονται αναλόγως της σχετικής ισχύος, των απειλών, της συγκλίσεως ή αποκλίσεως των συμφερόντων, και των εσωτερικών περιορισμών των συμμαχικών κρατών.

Η δυναμική των συμμαχιών αναφέρεται στις επίσημες ή άτυπες συνεργασίες μεταξύ κρατών, δια των οποίων οι αμυντικές σχέσεις δημιουργούνται, εξελίσσονται, λειτουργούν, προσαρμόζονται, και διαλύονται.

Οι συμμαχίες δεν είναι στατικές νομικές συμβάσεις ή εκφράσεις διαρκούς συγγενείας. Πρόκειται για εργαλεία της πολιτικής τέχνης εξαρτώμενα από τις περιστάσεις. Αφορούν ευέλικτες σχέσεις συμφέροντος που επαναδιαπραγματεύονται συνεχώς ως απάντηση στις μεταβαλλόμενες στρατιωτικές πραγματικότητες, στις διπλωματικές ευκαιρίες, και στους διακριτούς εθνικούς στόχους των συμμάχων.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να αντιμετωπίζει τις υπάρχουσες συμμαχίες ως σταθερές και αιώνιες.

Οι συμμαχίες προκύπτουν από μία κοινή αντίληψη για απειλή ή ευκαιρία που υπερτερεί του κόστους της συνεργασίας. Μόλις σχηματιστούν, οι συμμαχίες αντιμετωπίζουν συνεχείς διαχειριστικές προκλήσεις. Όπως, προβλήματα ανταλλαγής πληροφοριών και συμμαχικών δεσμεύσεων.

Η αβεβαιότης σχετικώς με την αξιοπιστία ενός εταίρου ή τις μελλοντικές προθέσεις του, οδηγεί σε μέτρα αντισταθμίσεως κινδύνου, παράπλευρες συμφωνίες ή μυστικά πρωτόκολλα.

Τα αποτελέσματα των πολέμων, οι αλλαγές στην ηγεσία, οι παρεμβάσεις τρίτων ή οι μεταβολές στην σχετική ισχύ, επιβάλλουν ταχεία προσαρμογή στην συμμαχική αρχιτεκτονική.

Η διάλυση ή η μεταμόρφωση μίας συμμαχίας συμβαίνει όταν η αρχική απειλή εξασθενεί, τα συμφέροντα αποκλίνουν ή εμφανίζεται μια καλύτερη εναλλακτική λύση.

Οι συμμαχίες αποτελούν προσωρινά εργαλεία μέσα σε ένα διεθνές χαοτικό σύστημα. Η ιδεολογία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την επιβίωση και το πλεονέκτημα.

Οι πολυμερείς θεσμοί (ΝΑΤΟ, ΕΕ) μπορούν να παρατείνουν την συνεργασία μέσω της συνήθειας και των δευτερευόντων οφελών, ωστόσο προσαρμόζονται και δοκιμάζονται όταν το αρχικό περιβάλλον απειλής μεταβάλλεται δραματικώς.

Μεταξύ των συνήθων αιτιών διαλύσεως μίας συμμαχίας συγκαταλέγονται οι αποκλίνουσες πολεμικές επιδιώξεις, η άνιση κατανομή των θυσιών, και οι αλλαγές στην ηγεσία που οδηγούν σε επανεκτίμηση του κόστους συμμετοχής.

Η δυναμική των συμμαχιών συνίσταται στην πολιτική της ευθυγραμμίσεως των μέσων με τους σκοπούς, εν μέσω αβεβαιότητος. Τα κράτη εισέρχονται, προσαρμόζονται, και αποχωρούν από τις συμμαχίες σύμφωνα με υπολογισμούς εθνικού συμφέροντος.

Η τέχνη της συγκροτήσεως και διαλύσεως συμμαχιών πρέπει αποτελεί βασικό μάθημα της πολιτικής καταρτίσεως του Ελληνικού Λαού.

Οι συμμαχίες είναι εργαλεία, και όχι αυτοσκοπός. Διαρκούν μόνον όσο τις στηρίζει η υποκείμενη ισορροπία απειλών και στόχων.