To Ιράν πρέπει να είναι έτοιμο να αντισταθεί σε άλλα πεδία πολέμου πλην του στρατιωτικού

 

Όσοι αναλυτές πανηγυρίζουν για την νίκη που κατήγαγε το Ιράν εις βάρος του άξονος ΗΠΑ-Ισραήλ, χαίρονται προώρως.

Αληθεύει ότι το υπερήφανο Ιράν δια του μωσαϊκού και ασυμμέτρου πολέμου, κατάφερε να σταθεί όρθιο και να μην υποκύψει στα εχθρικά πλήγματα.

Αλλά υπάρχουν διαφορετικά όπλα που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο εχθρός, στα οποία το Ιράν δεν έχει κατάλληλες απαντήσεις. Είδαμε τί έγινε με το καθεστώς Άσσαντ. Ενώ κατάφερε να αντισταθεί γενναίως στα απανωτά κύματα τρομοκρατίας των ξενόφερτων τζιχαντιστών, κατέρρευσε διότι ο Συριακός λαός δεν άντεχε άλλο την φτώχεια, την έλλειψη βασικών αγαθών, και την διαφθορά.

Στην περίπτωση του Ιράν, ένας Καναδός αναλυτής, ονόματι AJ Jaff, έγραψε στην Jerusalem Post ότι το Ιρανικό καθεστώς θα καταρρεύσει με άλλα όπλα.

Ο AJ Jaff πρότεινε την αναγνώριση από τις ΗΠΑ της κρατικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας των τεσσάρων εθνοτικών μειονοτήτων του Ιράν (Κούρδοι, Άραβες, Αζέροι, Βαλούχοι) για να διασπαστεί το Ιρανικό κράτος.

Στην συνέχεια πρότεινε την μαζική επιστράτευση ενός εκατομμυρίου Αμερικανών εθελοντών με αντάλλαγμα την διαγραφή του ιδιωτικού χρέους όσων καταταγούν για να πολεμήσουν εναντίον του Ιράν.

Τέλος πρότεινε μία συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, όπου η Κίνα θα αποκηρύξει την διπλωματική προστασία που παρέχει στο Ιρανικό καθεστώς, και θα διακόψει κάθε στρατιωτική συνεργασία. Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ θα κάνουν κάτι ανάλογο στην Ταϊβάν (διακοπή κάθε βοήθειας και συνεργασίας), υπέρ της Κίνας.

Ξέρουμε ότι το δημόσιο χρέος έχει οπλοποιηθεί εδώ και αρκετούς αιώνες. Αυτό που δεν μπορούν να καταφέρουν οι ξένοι στρατοί εις βάρος μίας χώρας, το καταφέρνουν οι τράπεζες και τα αρπακτικά funds.

Το Ιράν μέχρι στιγμής δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να νικήσει στο πεδίο της φτώχειας, της διπλωματίας, της παροχής σταθερού ηλεκτρικού ρεύματος, του νομίσματος (το Ιρανικό ριάλ έχει καταρρεύσει). Στο πεδίο των διμερών συμμαχιών δεν έχει καταφέρει απολύτως τίποτε. Η μόνη του ελπίδα είναι να ενταχθεί στο σύμφωνο της Μέκκας.

Συνεπώς, δεν αποκλείεται το Ιρανικό καθεστώς να νικήσει στο στρατιωτικό πεδίο αλλά να ηττηθεί στο πολιτικο-οικονομικό πεδίο, όπως έγινε με το καθεστώς Άσσαντ στην Συρία.