Διάφοροι οικονομολόγοι της συμφοράς όταν αναλύουν την έννοια της παραγωγικότητος της εργασίας, εστιάζουν στις γνωστές κοινοτοπίες που έμαθαν στο πανεπιστήμιο: κεφάλαιο, υποδομές, δεξιότητες, οργάνωση και διοίκηση της εταιρείας, εξοπλισμός, τεχνολογία. Και αφήνουν εκτός αναλυτικού πλαισίου το φορολογικό πρόβλημα.
Λίγοι επικεντρώνονται στο βασικό κίνητρο για αύξηση της αποδοτικότητος. Για
ποιόν λόγο ένας εργαζόμενος ή ένας επιχειρηματίας να βελτιώσει την
παραγωγικότητά του, όταν ξέρει ότι θα του αρπάξει το πλεόνασμα το φορομπηχτικό
καθεστώς μέσω χαρατσιών; Ότι θα ανεβεί σκαλοπάτι στην φορολογική κλίμακα και οι
φορομπήχτες θα του αρπάξουν περισσότερα;
Η φορολογία όχι μόνον τιμωρεί την εργασία και την παραγωγή, κάνει κάτι πολύ
χειρότερο: Διαστρεβλώνει ριζικώς την άποψη που έχουν οι Έλληνες για την
δημιουργία πλούτου. Τούς διδάσκει ότι η αύξηση της παραγωγής και η
βελτίωση της παραγωγικότητος είναι κάτι εξ ορισμού κακό. Με ύπουλο και
υποσυνείδητο τρόπο.
Όσοι και να βελτιώνωνται άλλοι συντελεστές της παραγωγής, πχ η τεχνολογία, όταν εκλείπει το βασικό κίνητρο, οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να βελτιώσουν την απόδοσή τους από την στιγμή που επιδοτείται η υποαπόδοση δια της της αρπαγής του παραγωγικού πλεονάσματος μέσω της φορολογίας.
No comments:
Post a Comment