Στρατηγική προσέγγιση των διαδηλώσεων που έχουν ξεσπάσει σε αρκετές χώρες της Ευρώπης από εθνοκοινωνική σκοπιά

 

Η θέση των Ελλήνων για τις δυναμικές διαδηλώσεις που έχουν ξεσπάσει σε αρκετές χώρες της Ευρώπης πρέπει να είναι στο πλευρό των διαδηλωτών, αδιαφορώντας για τις αρχικές αιτίες και την καταγωγή των εξεγερμένων.

Όσοι διαφωνούν και δηλώνουν ότι οι διαδηλωτές είναι ακροαριστεροί ή μετανάστες, υπονοώντας ότι θα πρέπει να απέχουμε, είναι τελείως άσχετοι με την ιστορία των επαναστάσεων.

Συνήθως οι εξεγέρσεις ξεκινούν από άσχετες αιτίες με αυτές που θέλουμε εμείς. Η Γαλλική επανάσταση του 1789 είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στην παρούσα φάση οφείλουμε να διοχετεύσουμε το λαϊκό μένος εναντίον της ΕΕ.

Για να κατεδαφιστεί το ομοσπονδιακό έκτρωμα χρειαζόμαστε κάθε είδους προσωρινή "βοήθεια". Εφαρμόζουμε το 3ο κινεζικό στρατήγημα, από το δοκίμιο "36 στρατηγήματα" του στρατηγού Wang Jingze: Kill with a Borrowed Knife. Εξόντωσε τον εχθρό με δανεικό ξίφος.

Σκοπός είναι να καταστραφεί η ΕΕ, Europa delenda est. Κάθε άτομο ή συλλογικότητα, που στρέφεται εναντίον του ευρωπαϊκού αυτοκρατορικού τέρατος λειτουργεί ως "θάνατος από χίλια κοψίματα"-death by a thousand cuts.

Οι διαδηλώσεις πρέπει να εξαπλωθούν σε πλάτος, ήτοι και σε άλλες χώρες, να αγκαλιάσουν ετερογενή στρώματα, να πλαισιωθούν από συλλογικότητες με διαφορετικά και αντικρουόμενα συμφέροντα, και να αναβαθμιστούν σε ωργανωμένη και παρατεταμένη εξέγερση. Με σκοπό την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξεως που στηρίζεται στην καταραμένη και εθνοκτόνο Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το αν ένας αφρικανός λαθροέποικος συμμετέχει στα επεισόδια, προς το παρόν είναι αδιάφορο. Οι διαδηλωτές δεν επιτίθενται σε έθνη-κράτη, ή σε εθνοφυλετικές πολιτείες. Επιτίθενται σε πολυπολιτισμικά και πολυφυλετικά μορφώματα που τελούν σε μακροχρόνια παρακμή.

Το καθεστώς του Μακρόν στην Γαλλία συνιστά την επιτομή του φυλετικού μπασταρδέματος, της απολύτου κοινωνικής παρακμής, και της αυτοκτονικής αντεθνικής ιδεολογίας.

Με το να απέχουν ή να διαφωνούν κάποιοι γηγενείς λόγω του δυναμικού χαρακτήρος που έχουν λάβει η διαδηλώσεις, θέτουν τον εαυτό τους στο πλευρό του εθνοκτόνου Μακρόν και της κλίκας του. Κανονικώς θα έπρεπε να σκέπτωνται ότι έτσι σκοτώνουν με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια.

Η συμπεριφορά τους θυμίζει αυτήν αρκετών εθνικιστών και ακροδεξιών στην Ελλάδα του 2010-2012, όπου δεν συμμετείχαν στις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις επειδή συμμετείχαν αριστεροί και αναρχικοί. Η διαστραμμένη λογική τους εσυνοψίζετο στο εξής: αφού συμμετέχουν αυτοί, δεν πρέπει να συμμετέχουμε εμείς.

Ιδανικώς, οι συγκρούσεις θα έπρεπε να έχουν οργανωθεί από τον γηγενή πληθυσμό, με αυστηρώς εθνοκοινωνικά κριτήρια. Αλλά σε ένα ανοικτό πεδίο μάχης, με ανοικτά κρατικά σύνορα, με εκατομμύρια λαθροεποίκων, είναι πρακτικώς αδύνατον.

Έτσι όπως κατήντησε η Γαλλία λόγω της ΕΕ, μία πολυφυλετική και πολυπολιτισμική χαβούζα, είναι αναμενόμενο στις οδομαχίες να λαμβάνουν μέρος άτομα διαφορετικής καταγωγής, τα οποία ωθούνται από διαφορετικά συμφέροντα και έχουν διαφορετικούς στόχους. Σε αρκετές περιπτώσεις δεν έχουν κανέναν πολιτικό στόχο, παρά μόνον την λεηλασία καταστημάτων.

Το πρόβλημα είναι αν ένα συμπαγές εθνοκοινωνικό κίνημα καθοδηγούμενο από επαγγελματίες επαναστάτες μπορεί να χρησιμοποιήσει τους εξεγερμένους πλιατσικολόγους λαθροεποίκους ως τροφή για κανόνια, εναντίον του καθεστώτος Μακρόν.

Η Λε Πέν όντας άχρηστη και μία ζωή υποταγμένη στην καθεστωτική "νομιμότητα" κατεδίκασε τις συγκρούσεις, αντί να πεί στους Γάλλους πατριώτες ότι πρέπει να κατεβούν στους δρόμους και μαζί με τους ακροαριστερούς διαδηλωτές να ανατρέψουν τον Μακρόν. Επέδειξε τα γνωστά συντηρητικά αντανακλαστικά του ακροδεξιού καθωσπρεπισμού.

Η τροχιά των επαναστάσεων δεν διαγράφεται ως μία ευθεία γραμμή. Είναι μη-γραμμική και σκληρή διαδικασία. Οι αυθεντικοί επαναστάτες δεν είναι δυνατόν να λένε, διαφωνώ με τις συγκρούσεις, επειδή ο διπλανός μου είναι διαφορετικής εθνικότητος, λες και γίνεται επίθεση στην κοινή μας "πατρίδα". Η ΕΕ και η πολυφυλετική Γαλλία δεν είναι κοινή πατρίδα κανενός.

Γίνεται επίθεση εναντίον ενός εθνοκτόνου καθεστώτος. Το ότι ο λαθροέποικος συμμετέχει για να κάνει πλιάτσικο, είναι μεν καταδικαστέο, αλλά ο στρατηγικός επαναστατικός στόχος είναι να φθείρει τις καθεστωτικές δυνάμεις καταστολής. Πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αναλώσιμο υλικό εναντίον του εχθρού.

Κανένας πατριώτης δεν πρέπει να διακατέχεται από ηθικές αναστολές σε μία τέτοια προσέγγιση, διότι αυτό ακριβώς έκανε το καθεστώς Μακρόν επί δεκαετίες στους γηγενείς. Χρησιμοποιούσε τους λαθροεποίκους εναντίον των πατριωτών: στην οικονομία εις βάρος των γηγενών εργατών, στην πολιτική εις βάρος των γηγενών ψηφοφόρων.

Ήρθε η ώρα να ανταποδώσουμε τα ίσα. Αντί να χρησιμοποιεί το αντεθνικό καθεστώς τους λαθροεποίκους εναντίον μας, να τους χρησιμοποιούμε εμείς εναντίον του.

Κατά την Επανάσταση του 1821, εντός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είχαν εξεγερθεί και άλλες εθνότητες, όχι μόνον οι Έλληνες. Έτσι πρέπει να βλέπουμε την αυτοκρατορία της ΕΕ. Ώς ένα τυραννικό, αυτοκρατορικό, εθνοκτόνο μόρφωμα, εναντίον του οποίου οφείλουμε να διοχετεύσουμε την οργή όλων των κοινωνικών στρωμάτων, ασχέτως πολιτογραφήσεως.

Στρέφουμε εχθρούς μας, εναντίον εχθρών μας. Στρέφουμε λαθροεποίκους κατά της ΕΕ. Αλλάζουμε τον συσχετισμό δυνάμεων υπέρ μας στο αιματηρό πεδίο των οδομαχιών. Ό,τι πιό έντιμο από καθαρώς πατριωτικής απόψεως.

Αν δεν καθαρίσουμε την ιδεολογική λάσπη στην οποία έχουν εγκλωβιστεί πολλά πατριωτικά κινήματα, σε περίπτωση αναλόγων διαδηλώσεων στην Ελλάδα θα βρεθούμε στην βλακώδη και άβολη θέση να υποστηρίζουμε το μισελληνικό καθεστώς Μητσοτάκη και τις δυνάμεις καταστολής εναντίον των διαδηλωτών, επειδή θα συμμετέχουν στις συγκρούσεις αλλόφυλοι λαθροέποικοι.

Το ότι στην παρούσα φάση θα βρεθούμε μαζί με αλλοεθνείς απέναντι στις ανθελληνικές δυνάμεις καταστολής, δεν συνεπάγεται ότι δεν θα συντρίψουμε τους λαθροεποίκους όταν κατακτήσουμε την εξουσία.

Όπως έγραφε και ο Μάρξ για τις αστικές επαναστάσεις, οι αστοί ζητούν από τους προλετάριους να πολεμήσουν μαζί τους εναντίον των μοναρχικών. Αλλά μόλις οι αστοί ανατρέψουν τις μοναρχίες, αμέσως στρέφουν τα όπλα τους κατά των προλετάριων.

Δεν πρέπει να λησμονούμε την υψηλή στρατηγική του Καρδιναλίου Ρισελιέ. Στο εσωτερικό της Γαλλίας κατεδίωκε τους προτεστάντες, αλλά στο εξωτερικό συμμαχούσε μαζί τους εναντίον της καθολικής Ισπανικής αυτοκρατορίας και της καθολικής Αυστριακής αυτοκρατορίας.