Όλοι οι θεωρητικοί της ισχύος συμφωνούν ότι η πολιτική του κατευνασμού, προξενεί την περιφρόνηση παρά την εκτίμηση εκ μέρους του εχθρού. Το μισελληνικό καθεστώς εμμένον στον κατευνασμό του νεο-οθωμανισμού, επισπεύδει αντί να απομακρύνει τον πόλεμο με την Τουρκία.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε οριακώς την κατάργηση του βέτο για την
διαδικασία διευρύνσεως της ΕΕ.
Αυτό πρακτικώς σημαίνει ότι αν η Τουρκία θέλει να "ενταχθεί" στην ΕΕ, δεν θα υπάρχει πιά ελληνικό βέτο, άρα και κανένα θεσμικό πλεονέκτημα της Ελλάδος έναντι της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό πολιτικό πεδίο.
Η "στρατηγική" της μεταπολιτεύσεως του εθνοπροδοτικού "Ανήκομεν εις την Δύσιν" καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Οι ευρωραγιάδες επί δεκαετίες επέμεναν σε αυτήν την εθνοπροδοτική πολιτική με το κουτοπόνηρο σόφισμα ότι εξασφαλίζει την Ελλάδα από την επιθετικότητα της Τουρκίας, διότι τάχα έχουμε θεσμικό πλεονέκτημα, έχουμε την Ευρώπη μαζί μας, κλπ.
Ο Ζελένσκυ συνεχίζει να ονειρεύεται πυραύλους Τόμαχωκ. Στην πραγματικότητα, η χώρα του θα διαμελιστεί από εκείνους που θεωρεί συμμάχους. Ιδίως η Πολωνική κοινωνία αρχίζει να σκέπτεται την ανάκτηση των απωλεσθέντων Πολωνικών εδαφών, τα οποία σήμερα ονομάζονται Δυτική Ουκρανία.
Κάποιοι οξυδερκείς Ισραηλινοί αναλυτές κατά
καιρούς έχουν υπογραμμίσει ότι το Ισραηλινό κράτος στους πολέμους που διεξάγει
διακατέχεται από τακτική ευφυΐα, αλλά καταλήγει σε στρατηγική καταστροφή.
Ενώ κατάφερε να ανατρέψει το καθεστώς Άσσαντ στην Συρία το οποίο ήταν απομονωμένο από την Δύση, τώρα αντιμετωπίζει ένα φιλοτουρκικό θεοκρατικό καθεστώς το οποίο είναι αποδεκτό από την Δύση.
Αυτές τις μέρες διακινείται το σενάριο ότι
η "ελληνική" κυβέρνηση μπορεί να συμβιβαστεί με την Τουρκία στο
ζήτημα των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Ήτοι, αντί για τα 6 μίλια να
αυξήσουμε την κυριαρχία μας στα πχ 8 ή 9 μίλια στην θάλασσα, υπό την προϋπόθεση
ότι θα συμφωνήσει η Τουρκία.
Διάφοροι καθεστωτικοί ψιττακοί προσπαθούν να παρουσιάσουν την εθνική
μειοδοσία ως εθνική επιτυχία.
Αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς αντιδρούν οι δήθεν αντικαθεστωτικοί πατριώτες. Μιλούν για τα 12 μίλια, όπως προβλέπεται άλλωστε από το διεθνές δίκαιο, θεωρώντες ότι πρόκειται για απαράδεκτη υποχώρηση της Ελλάδος το να μην επεκτείνει την θαλάσσια κυριαρχία της στα 12 μίλια.
Για να μαθαίνουν οι νεώτεροι, την πολιτική
περί "ελληνοτουρκικής φιλίας" δεν την ξεκίνησε ούτε ο Παπανδρέου,
ούτε ο Σημίτης, ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Καραμανλής.
Ήταν στρατηγική επιλογή του Ελευθερίου Βενιζέλου, του δήθεν εθνάρχου, μετά την στρατιωτική ήττα στην Μικρά Ασία. Την οποίαν αντέγραψαν όλες οι κυβερνήσεις από τότε μέχρι σήμερα. Ακόμη και ο μεγάλος του πολιτικός αντίπαλος, Ιωάννης Μεταξάς, ακολούθησε την ίδια γραμμή.
Στο προσεχές μέλλον, όταν γίνει η συνάντηση
Μητσοτάκη-Τράμπ, θα τεθεί από Αμερικανικής πλευράς το ζήτημα των Κινεζικών επενδύσεων
στις Ελληνικές κρατικές υποδομές.
Οι ΗΠΑ θα ζητήσουν από την κατοχική κυβέρνηση να ακυρώσει την πολυετή συμφωνία που έχει συναφθεί με την Κίνα για το λιμάνι του Πειραιώς και να το πουλήσει σε μία Αμερικανική εταιρεία.
Όπως χρειαζόμαστε στρατηγική αναδιπλώσεως του νεο-οθωμανικού επεκτατισμού, έτσι χρειαζόμαστε στρατηγική αναδιπλώσεως του ευρωπαϊκού και νατοϊκού επεκτατισμού. Η Ελλάδα πρέπει να χαράξει μακροπρόθεσμη αντι-τουρκική και αντι-ευρωπαϊκή στρατηγική.
Αρκετοί "πατριώτες" που κατηγορούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη για
απαράδεκτες υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας είναι οι ίδιοι που ταυτίζονται
απολύτως με την ΕΕ και την υποταγή της Πατρίδος μας στο ευρω-ιερατείο.
Δεν τους απασχολούν οι Ελληνικές υποχωρήσεις έναντι της Ευρώπης, διότι δεν τις θεωρούν υποχωρήσεις. Αντιθέτως ταυτίζονται πολιτικώς, στρατιωτικώς, οικονομικώς, πολιτισμικώς με την ΕΕ.
Έτσι ακριβώς συνέβαινε πριν κάποιους αιώνες με τους ραγιάδες. Εταυτίζοντο με την Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι σημερινοί ευρωραγιάδες ταυτίζονται με την Ευρωπαϊκή αυτοκρατορία. Δεν μπορούν να διανοηθούν τον απεγκλωβισμό της Ελλάδος από την ΕΕ, πολλώ δε μάλλον την γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδος και ΕΕ.
Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των ραγδαίως εναλλασσομένων συμμαχιών στην Κεντρική Ασία.
Η Ινδία προσεγγίζει το καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Γιατί; Διότι οι ΗΠΑ επαναπροσεγγίζουν το Πακιστάν.
Κατά την διάρκεια του "πολέμου κατά της τρομοκρατίας" το Πακιστάν επισήμως είχε ταχθεί με τις ΗΠΑ, ανεπισήμως βοηθούσε τους Ταλιμπάν. Όπως άλλωστε βοηθά και άλλα ισλαμικά κινήματα, τα οποία χρησιμοποιεί ως βραχίονες και αντιπροσώπους στην σύγκρουσή του με την Ινδία.
Ο Ελληνισμός πρέπει να αποκτήσει οικονομικούς πολεμικούς βραχίονες. Χωρίς την απόκτηση κυριαρχίας στον τομέα των παγκοσμιοποιημένων χρηματοπιστωτικών αγορών οι Έλληνες θα βλέπουν την Πατρίδα τους να εκποιείται αντί πινακίου φακής στους ξένους «θεσμικούς επενδυτές», ήτοι στα αρπακτικά, από τους εγχώριους πολιτικούς προδότες.
Αλλά για να αποκτήσουμε υπεροχή στο χρηματοοικονομικό πεδίο πρέπει να μελετήσουμε καλώς τον εχθρό.
Για να μακροημερεύσει το Ελληνικό Έθνος, η
Ελλάδα πρέπει να ελέγχει πλήρως και τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Πρέπει να απελευθερώσουμε
όλη την Μικρά Ασία. Αυτό το στρατηγικό όραμα πρέπει να διδάσκεται σε όλες τις
βαθμίδες του Ελληνικού σχολείου.
Επειδή το μισελληνικό καθεστώς κάνει ό,τι μπορεί για να αφανίσει τον Ελληνισμό, την εκπαιδευτική διαδικασία πρέπει να την αναλάβουν ιδιώτες μέσω διαδικτύου και αλυτρωτικής προπαγάνδας.
Ενώ ο Μητσοτάκης μέσω των καθεστωτικών μμε
διαδίδει το αφήγημα της "Αντιστάσεως" στην τουρκική συμμετοχή στο
ευρωπαϊκό αμυντικό πρόγραμμα SAFE, μόνον η Γαλλία και η Κύπρος υποστηρίζουν την
θέση του Μητσοτάκη.
Ο Μητσοτάκης ζητά άρση του casus belli προκειμένου να δώσει την συγκατάθεσή του για την συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE. Aλλά ακόμη και αν η Τουρκία άρει το casus belli για τα 12 ναυτικά μίλια, τίποτε δεν την εμποδίζει μετά από λίγο να ανακοινώσει νέο casus belli με διαφορετική αιτιολογία.
To τελεσίγραφο Τράμπ για την Γάζα φαίνεται να
γίνεται αποδεκτό για να ολοκληρωθεί η πρώτη φάση της ανακωχής. Αν ολοκληρωθεί η
ανταλλαγή ομήρων εκατέρωθεν και αν αποδεχθεί η Χαμάς τον αφοπλισμό της, το
Ισραήλ δεν θα έχει κάποιο εμπόδιο για να μην συνεχίσει τον πόλεμο. Θα
προσαρτήσει όλη την Γάζα.
Το σχέδιο Τράμπ δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους, και δη εξοπλισμένου. Επομένως δεν αντιμετωπίζει τις ρίζες του Παλαιστινιακού ζητήματος. Εις την καλυτέρα των περιπτώσεων θα πρόκειται για μία ανακωχή διαρκείας, όχι για επίτευξη ειρήνης.
