Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 άρχισε να μας ταλαιπωρεί το ιδεολόγημα
των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο ανθρωπισμός δεν είναι κάτι καινούριο.
Ιδεολογικά ρεύματα με επίκεντρο τον άνθρωπο εκτός από την Αρχαιότητα, έχουμε
και στην Αναγέννηση όπως το ιδεολογικό ρεύμα του Φραντσέσκο Πετράρχη(1304-1374).
Ο συνήθης φιλοσοφικός ορισμός για τον ανθρωπισμό είναι, ένα σύστημα το
οποίο αποδίδει κυρίαρχη σημασία στην κριτική σκέψη και την αποδεικτική διαδικασία
σε αντίθεση με την πίστη και τις μεταφυσικές αντιλήψεις.
Όμως μετά το 1945, λόγω του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, τα ανθρώπινα
δικαιώματα απέκτησαν μία εντελώς διαφορετική σημασία. Αλλιώς ξεκίνησαν τα κινήματα
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αλλιώς κατέληξαν. Άρχισαν με σκοπό την προστασία
ομάδων και μειονοτήτων από γενοκτονίες και εκτοπισμούς, και κατέληξαν σε δούρειο ίππο καταστροφής εθνών και πολιτισμών.
Η τελευταία τους χρήση είναι η εκλογίκευση των ιμπεριαλιστικών πολέμων με
πρόσχημα την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το δόγμα αυτό στα αγγλικά ονομάζεται
responsibility to protect(υποχρέωση να προστατεύει το κράτος), και ουσιαστικώς επιτάσσει ότι η εθνική
κυριαρχία δεν είναι δικαίωμα. Αλλά δεν σταματούν εκεί οι προπαγανδιστές των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Απαιτούν από τα κράτη να μην παραμένουν σε συστάσεις
για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα να
ενισχυθούν με κρατικές υποχρεώσεις, ήτοι όποιο κράτος δεν εφαρμόζει όσα ζητά
ο ΟΗΕ, να υφίσταται κυρώσεις.






