O ρυθμός επισκευής των βάσεων εκτοξεύσεως πυραύλων παίζει σημαντικό ρόλο στην πυραυλική στρατηγική του Ιράν

 

Αμφιβάλλω αν η χώρα μας διαθέτει πυραυλική στρατηγική (missile strategy). Θα έπρεπε όμως, και μάλιστα πρέπει να αποκτήσει τάχιστα.

Η εμπειρία από τον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ μας διδάσκει ότι ένα κράτος που βασίζει την αποτρεπτική του ισχύ στους πυραύλους, πρέπει να συντονίζει τρεις ρυθμούς-δείκτες:

α) Τον ρυθμό κατασκευής πυραύλων, β) τον ρυθμό αναλώσεως πυραύλων στο πεδίο της μάχης, και γ) τον ρυθμό καταστροφής και επισκευής των βάσεων εκτοξεύσεως των πυραύλων.

Οι δύο πρώτοι δείκτες είναι αυτονόητοι: αν δεν έχεις απόθεμα πυραύλων και αν τους αναλώνεις γρήγορα, λίαν συντόμως θα αντιμετωπίσεις σοβαρό πρόβλημα. Όμως ο τρίτος δείκτης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και διαφεύγει της προσοχής αρκετών αναλυτών.

Το Ιράν αγωνίζεται να διατηρήσει την εκτοξευτική του ικανότητα μέσω υπογείων σιλό, κινητών εκτοξευτών σε φορτηγά, και σιδηροδρομικών συστημάτων στις «πόλεις πυραύλων» που είναι θαμμένες στα βουνά.

Οι ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις καταστρέφουν αυτές τις εξόδους, αναγκάζοντας το Ιράν να τις αποκαθιστά για να συνεχίσει τις εκτοξεύσεις. Αυτό δημιουργεί σοβαρό εμπόδιο για το Ιράν.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβαρδίζουν σταθερά σιλό και εξόδους καταφυγίων, ενώ συγχρόνως αναζητούν κινητούς εκτοξευτές.

Το Ιράν καταφέρνει να επαναλειτουργήσει αυτές τις εγκαταστάσεις μέσα σε λίγες ώρες, αλλά κάθε ιρανικός πύραυλος που εκτοξεύεται αποκαλύπτει μια θέση την οποία τα drones και οι δορυφόροι χαμηλής τροχιάς εντοπίζουν και στοχεύουν.

Αυτό σημαίνει ότι η εκτοξευτική ικανότης του Ιράν υποβαθμίζεται σταδιακώς, παρόλο που τα αποθέματα πυραύλων του παραμένουν άθικτα ή αναπληρώνονται τάχιστα.

Συνεπώς δεν αρκεί να κατασκευάσουμε μεγάλες ποσότητες πυραυλικών συστημάτων. Πρέπει να αναπτύξουμε μία στρατηγική κουλτούρα ταχείας εκτοξεύσεως από διαφορετικές και κινητές θέσεις. Επίσης χρειαζόμαστε ένα μεγάλο και ωργανωμένο δίκτυο ταχείας επισκευής των κατεστραμμένων βάσεων εκτοξεύσεως πυραύλων.