Η διπλωματία του πολυπολικού κόσμου πρέπει να καταρτίσει σχέδιο διαλύσεως του Δυτικού συνασπισμού

 

Με τον ναυτικό αποκλεισμό που επέβαλε ο Τράμπ και την επακόλουθη εκβιαστική σύσταση, "τώρα να αγοράζετε πετρέλαιο από τις ΗΠΑ", επιτυγχάνει να αυξήσει τον αριθμό των εχθρών της χώρας του.

Ο αριθμός των συμμάχων των ΗΠΑ δεν έχει μειωθεί ακόμη, αλλά είναι δεδομένο ότι έχουν χαλαρώσει οι δεσμοί.

Δυστυχώς οι διπλωματικές αποστολές των χωρών του πολυπολικού κόσμου δεν ακολουθούν μία ενεργητική πολιτική διαλύσεως του Δυτικού συνασπισμού. Στηρίζονται στην λογική του "ώριμου φρούτου". Ήτοι, αφού κάνει λάθη η Αμερική, αυτές αναμένουν να αποκομίσουν οφέλη.

Αυτό δεν είναι σοβαρή στρατηγική. Περισσότερο μοιάζει με αποστρατεία, με νωχελικότητα, με απάθεια, με ηττοπάθεια.

Ας ληφθεί υπ' όψιν ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν σημαντικό περιθώριο λαθών, κάτι που δεν ισχύει για χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσσία, η Ινδονησία, το Ιράν, η Κούβα, η Βενεζουέλα, η Αίγυπτος, κ.α..

Προσφάτως η Ουγγαρία επανήλθε πλήρως στο στρατόπεδο του μονοπολικού κόσμου, με όλη την ευθύνη να βαραίνει τον Όρμπαν. Eνώ διατήρησε καλές σχέσεις με τις χώρες του πολυπολικού κόσμου, συγχρόνως επέβαλε να διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στο εσωτερικό της Ουγγαρίας πάντα μέσα στα πλαίσια του άξονος ΝΑΤΟ-ΕΕ.

Δεν ανακίνησε ποτέ ζήτημα εξόδου από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Αν το είχε πράξει σε συνεργασία με τις δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου, θα είχε εξασφαλίσει μία θέση στις χρυσές σελίδες της Ουγγρικής ιστορίας.

Επέμενε μετά μανίας να ασκεί κριτική στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ όντας μέσα στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Πάντα ζητούσε ψίχουλα μεταρρυθμίσεων από την ΕΕ, και φυσικά εισέπραττε απαξίωση, απειλές, και πρόστιμα από την αντεθνική γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Αφ' ενός πριόνισε μόνος του τα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών, αφ' ετέρου ουδέποτε συνέδεσε την Ουγγρική ανεξαρτησία με την διάλυση της ΕΕ. Ουσιαστικώς κρατούσε την Ουγγαρία δέσμια μέσα σε μία νέα Σοβιετική Ένωση με άλλο τίτλο, με άλλο προσωπείο.

Τώρα είναι η κατάλληλη ευκαιρία για να καταρτιστούν λεπτομερή σχέδια απαγκιστρώσεως Ευρωπαϊκών, Μεσανατολικών, Ασιατικών, Αφρικανικών, και Αμερικανικών χωρών από τον Δυτική συμμαχία.

Πρέπει να δοθούν κίνητρα σε αυτές τις χώρες για να ξεφύγουν από την μέγγενη της Δυτικής νεοαποικοκρατίας. Και αντικίνητρα για την παραμονή τους εντός του μονοπολικού κόσμου.

Με την στάση που τηρούν οι διπλωματικές υπηρεσίες του πολυπολικού κόσμου δείχνουν ότι ακόμη δεν έχει ωριμάσει στο μυαλό τους η αντικατάσταση του μονοπολικού κόσμου, παρότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις (δημογραφικώς, πολιτισμικώς, και βιομηχανικώς η αναπτυγμένη Ασία υπερτερεί της εκφυλισμένης Δύσεως).