Η έλλειψη αμυντικών συμμαχιών είναι η Αχίλλειος πτέρνα του πολυπολικού κόσμου

 

Στο περιοδικό Foreign Policy δημοσιεύονται αρκετές αναλύσεις για την Ρωσσική εξωτερική πολιτική. Σε πρόσφατο άρθρο κατεγράφη η διάσταση απόψεων μεταξύ των Ιρανικών ελίτ για την διπλωματική αξία της στροφής προς την Ανατολή, και κατά πόσον έχει αποδώσει στρατηγικά οφέλη για το Ιράν.

Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι, "Η απροθυμία του Κρεμλίνου να προσφέρει στρατιωτικές εγγυήσεις στο Ιράν δεν αποτελεί προδοσία, αλλά επέκταση του στρατηγικού του μοντέλου.

Στα πλαίσια του πολυπολικού κόσμου η Ρωσσία επιδιώκει επιρροή χωρίς εμπλοκή, μόχλευση χωρίς ευθύνη.

Οι σχέσεις της στην Μέση Ανατολή είναι πολυεπίπεδες και αλληλοεπικαλυπτόμενες, σχεδιασμένες ώστε να μεγιστοποιούν την ευελιξία, και όχι να κτίζουν συμμαχίες".

Αυτήν ακριβώς την στρατηγική αντίληψη έχει και η Ινδία. Την βαπτίζει στρατηγική αυτονομία. Αλλά όταν συγκρούστηκε προσφάτως με το Πακιστάν, διεπίστωσε ότι κανείς δεν στάθηκε στο πλευρό της Ινδίας.

Η στρατηγική αυτονομία δεν πρέπει να οδηγεί σε στρατηγική απομόνωση. Λόγω μεγάλου γεωπολιτικού εκτοπίσματος, η Ρωσσία, η Ινδία, και η Κίνα, δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου. Νομίζουν ότι θα τα καταφέρουν μόνες τους σε περίπτωση πολέμου.

Η Ρωσσία λόγω της περικυκλώσεως από το ΝΑΤΟ δεν έπρεπε να έχει αυτήν την αντίληψη. Η Κίνα λόγω της δημιουργίας ενός ατύπου Ασιατικού ΝΑΤΟ έπρεπε να έχει οικοδομήσει ένα δίκτυο αμυντικών συμμαχιών. Δεν το κάνει, επειδή πιστεύει ότι δεν της χρειάζεται.

Η πολυπολικότητα μέχρι στιγμής λειτουργεί με λάθος τρόπο. Οδηγεί στην στρατηγική απομόνωση. Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης έπρεπε ήδη να έχει μετατραπεί σε αμυντικό οργανισμό.

Το στρατηγικό πλεονέκτημα της παρηκμασμένης Δύσεως είναι οι αμυντικές συμμαχίες. Όσο ο πολυπολικός κόσμος αδιαφορεί για αυτό το πεδίο ισχύος, τόσο θα υφίσταται επώδυνες ήττες.