Στα δύο σοβαρότατα ζητήματα εθνικής ασφαλείας που έχουν ανακύψει στα νότια
και νοτιοανατολικά στρατηγικά σύνορα της Ελλάδος (Σύμφωνο Μέκκας, Τουρκολιβυκό
μνημόνιο), ο Ελληνισμός πρέπει να απαντήσει με δικά του μέσα, πέρα και πάνω από
τα όρια που θέτει το μισελληνικό κατοχικό καθεστώς. Μέσω της δημοσίας/λαϊκής
διπλωματίας.
Δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία εκ μέρους των απλών Ελλήνων πολιτών. Η λαϊκή
αδράνεια και παθητικότητα συνιστά έγκλημα κατά παράλειψη.
Η πίεση από τα κάτω, και η άσκηση δημοσίας διπλωματίας από παράλληλα και εξωκυβερνητικά δίκτυα είναι επιβεβλημένη.
Στην περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας, το κατοχικό καθεστώς απεφάσισε να
ανανεώσει την εκχώρηση της Ελληνικής συστοιχίας Patriot χωρίς κανένα αντάλλαγμα, και παρά την υπογραφή
συμμαχίας με την Τουρκία και το Πακιστάν, η οποία θα στραφεί κατά της Ελλάδος.
Η δική μας πολιτική γραμμή πρέπει να είναι η έμμεση στήριξη των Xούθι για λόγους εξισορροπήσεως.
Προληπτικώς πρέπει να διαλύσουμε ή τουλάχιστον να αποδυναμώσουμε τα
συμβαλλόμενα μέρη στην εν λόγω "αμυντική" συμφωνία. Και αυτό θα γίνει
δημιουργώντας συνεχώς προβλήματα στην Σαουδική Αραβία και στην Τουρκία,
ενισχύοντας proxies. Είτε
στην ανατολική Αφρική, είτε στην Αραβική χερσόνησο.
Πρέπει να τους εξοπλίζουμε, να τους εκπαιδεύουμε, και να τους
χρηματοδοτούμε μυστικώς, ώστε να λειτουργούν ως προκεχωρημένο φυλάκιο του
Ελληνισμού και ως ανάχωμα στο διαφαινόμενο σουνιτικό ΝΑΤΟ.
Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων δεν θα επιλύσει το στρατηγικό πρόβλημα ασφαλείας
της Ελλάδος. Αλλά τουλάχιστον θα παρενοχλεί την Σαουδαραβική κυβέρνηση ώστε να
μην σκεφτεί να χρησιμοποιήσει τα τουρκικά και τα πακιστανικά στρατεύματα εις
βάρος Ελληνικών συμφερόντων.
Η Σαουδική Αραβία πρέπει πάση θυσία να αποχωρήσει από το Σύμφωνο της
Μέκκας. Με κάθε μέσον, με κάθε τρόπο. Καλύτερα μία ασταθή Σαουδική Αραβία, παρά
μία Ελλάδα μόνη της απέναντι σε Πακιστάν-Τουρκία-Σαουδική Αραβία. Η Σαουδική
Αραβία είναι ο αδύναμος κρίκος σε σχέση με τις άλλες δύο χώρες. Εκεί πρέπει να
επικεντρώσουμε τα πυρά μας.
Παραλλήλως, στην πάλαι ποτέ Λιβύη, η γυφτορωμέικη διπλωματική γραμμή είναι
να συνενωθούν τα αντίπαλα στρατόπεδα, να τα βρούν μεταξύ τους, και να
επανενωθεί η Λιβύη. Αδιανόητα πράγματα για έναν Έλληνα πατριώτη. Απολύτως
κατανοητά για έναν ελληνόφωνο πολιτικό που εργάζεται υπέρ του λιβυκού
καθεστώτος.
Προφανώς η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον από την επανένωση των
αλληλοσπαρασσομένων λιβυκών φατριών.
Η λαϊκή διπλωματική γραμμή στοχεύει στο διαίρει και βασίλευε. Πρέπει να
υποδαυλίζουμε το ένα στρατόπεδο εναντίον του άλλου, να αποσκοπούμε στον
κατακερματισμό της λιβυκής επικρατείας κατά μήκος φυλετικών γραμμών, και στην
οριστική κατάλυση του αποτυχημένου λιβυκού κράτους. Δηλαδή το εντελώς αντίθετο
απ' αυτό που επιδιώκει το ελληνόφωνο εθνοπροδοτικό καθεστώς.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο θα ακυρωθεί εν τοις πράγμασι δια της γεωπολιτικής
εξαλείψεως του λιβυκού ψευδοκράτους.
Πιέζουμε συνεχώς και ασφυκτικώς για στροφή 180 μοιρών στην εξωτερική
πολιτική, μέσω προπαγάνδας, ομιλιών, βίντεο, διαδηλώσεων, ανακοινώσεων, κ.α. Η
εξωτερική πολιτική δεν είναι τσιφλίκι του κάθε Μητσοτάκη.
Το σύμφωνο της Μέκκας και το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποτελούν υπαρξιακές
απειλές για το Ελληνικό έθνος-κράτος. Δεν επιτρέπεται να αφήσουμε την εξωτερική
πολιτική στα χέρια αχρήστων που υποδύονται τους Έλληνες πολιτικούς.
Όσοι ελληνόφωνοι αξιωματούχοι χειρίζονται αυτά τα ζητήματα, λειτουργούν ως
εκτελεστικοί βραχίονες της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας, και της Λιβύης.
Αντιστρατεύονται τα Ελληνικά συμφέροντα.
Συνεπώς έχουμε ιερά υποχρέωση να ασκούμε εξωτερική πολιτική μέσω δημοσίας διπλωματίας, διότι οι ελληνόφωνοι εχθροί μας ασκούν διπλωματία εις βάρος της Ελλάδος. Υποχρεούμεθα να καλύψουμε το δικό τους κενό.
No comments:
Post a Comment